Future Time

پاسخنامه‌ی تحلیلی

بندِ زمانیِ by the time حال ساده می‌گیرد و همین بند نقطهٔ مرجعِ آینده را می‌سازد؛ چون تحویلِ فرم‌ها باید پیش از آغازِ سمینار کامل شده باشد، بندِ اصلی به آیندهٔ کامل نیاز دارد: «begins / will have submitted». چرا بقیه غلط‌اند: «will begin / will submit» شکلِ آینده را وارد بندِ by the time کرده است و در بندِ اصلی هم فقط وقوعِ ساده را می‌رساند، نه تکمیل‌شدنِ ثبت‌نام پیش از آغازِ جلسه. «will have begun / submitted» آیندهٔ کامل را بی‌دلیل به بندِ زمانی برده و در بندِ اصلی فعلِ گذشته آورده که با زمان‌بندیِ آیندهٔ جمله ناسازگار است. «is beginning / will submit» حالِ استمراری در بندِ زمانی، آغازِ سمینار را به فرایندی تدریجی تبدیل می‌کند و بندِ اصلی هم تکمیل تا آن لحظه را نشان نمی‌دهد. تلهٔ تستی: در گزینه‌های دوبخشی باید هر دو بند جداگانه سنجیده شوند؛ گزینه‌ای که بندِ زمانی‌اش بی‌ایراد است اما بندِ اصلی‌اش تکمیل را نمی‌رساند، به همان اندازه نادرست است که گزینه‌ای با will در بندِ زمانی.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

بندِ زمانیِ by the time با حال سادهٔ publishes یک نقطهٔ مرجعِ آینده می‌سازد و قیدِ already نشان می‌دهد که ترکِ سالن پیش از رسیدن به آن نقطه به پایان رسیده است؛ برای کاری که تا پیش از یک لحظهٔ مشخصِ آینده کامل می‌شود، آیندهٔ کامل به‌کار می‌رود: «will already have left». چرا بقیه غلط‌اند: «are already leaving» حالِ استمراری است و به همین لحظه اشاره دارد، نه به وضعیتی که تا بهارِ آینده و انتشارِ گزارش رقم می‌خورد. «will already be leaving» آیندهٔ استمراری است و می‌گوید نمایندگان درست در همان لحظه در حالِ خارج‌شدن خواهند بود، در حالی که قیدِ already تصریح می‌کند خروج پیش از آن لحظه تمام شده است. «have already left» حالِ کامل است و بازه‌اش تا اکنون امتداد دارد، نه تا یک نقطهٔ مرجعِ آینده؛ به همین دلیل با زمان‌بندیِ جمله ناسازگار است. تلهٔ تستی: پس از by the time همیشه فعل حال ساده می‌آید، اما انتخابِ فعلِ بندِ اصلی به معنا وابسته است: اگر کار **تا پیش از** آن نقطه تمام شود آیندهٔ کامل لازم است و اگر **درست در** آن نقطه در جریان باشد آیندهٔ استمراری؛ قیدِ already روشن‌ترین نشانه برای انتخابِ حالتِ نخست است.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

عبارتِ Tomorrow at 9 p.m. یک لحظهٔ دقیق در آینده را مشخص می‌کند و درخواستِ زنگ‌نزدن نشان می‌دهد کار دقیقاً در همان لحظه در جریان خواهد بود؛ برای این وضعیت آیندهٔ استمراری به‌کار می‌رود: «will be studying». چرا بقیه غلط‌اند: «was studying then» گذشتهٔ استمراری است و به شبِ گذشته اشاره می‌کند، در حالی که قیدِ Tomorrow صریحاً آینده را نشانه می‌رود. «have been studying» حالِ کاملِ استمراری است و بازه‌ای را تا همین اکنون می‌شمارد، نه وضعیتِ ساعتِ نهِ فردا شب را. «will have studied» آیندهٔ کامل است و مطالعه را پیش از ساعتِ نه تمام‌شده اعلام می‌کند؛ آن‌وقت دلیلی برای زنگ‌نزدن باقی نمی‌ماند. تلهٔ تستی: لحظهٔ دقیقِ آینده به‌تنهایی کافی نیست؛ آنچه آیندهٔ استمراری را قطعی می‌کند، قرینه‌ای است که بر در جریان‌بودنِ کار در همان لحظه دلالت دارد، مانندِ درخواستِ مزاحم‌نشدن در همین جمله.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

در بندِ زمانیِ as soon as فعل باید حال ساده باشد و بندِ اصلی که وعده‌ای برای آینده است، آیندهٔ ساده می‌گیرد؛ ترکیبِ درست «appear / will inform» است. چرا بقیه غلط‌اند: «will appear / inform you» شکلِ آینده را وارد بندِ as soon as کرده که هیچ بندِ زمانی‌ای آن را نمی‌پذیرد، و در بندِ اصلی هم حال ساده آورده که وعدهٔ آینده را نمی‌رساند. «are appearing / inform» حالِ استمراری در بندِ زمانی، ظاهرشدنِ نتایج را به فرایندی تدریجی تبدیل می‌کند و بندِ اصلی هم با حال ساده وعدهٔ آینده را از دست می‌دهد. «will have appeared / inform» آیندهٔ کامل را به بندِ زمانی برده که همچنان شکلی از آینده است، و در بندِ اصلی هم حال ساده آورده که خبررسانیِ آینده را نمی‌رساند. تلهٔ تستی: در این خانواده از سؤال‌ها دو خطا هم‌زمان کاشته می‌شود: یکی آوردنِ شکلِ آینده در بندِ زمانی و دیگری بردنِ بندِ اصلی به حال ساده؛ گزینهٔ درست تنها گزینه‌ای است که هیچ‌کدام از این دو را ندارد.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

جمله با یک شاهدِ عینیِ همین لحظه آغاز می‌شود (ابرهای تیره‌ای که به‌سرعت جمع می‌شوند) و بر پایهٔ همان شاهد پیش‌بینی می‌کند؛ پیش‌بینیِ متکی به نشانهٔ ملموسِ حاضر با ساختارِ be going to بیان می‌شود: «is going to rain». چرا بقیه غلط‌اند: «has been raining» حالِ کاملِ استمراری است و از بارشی خبر می‌دهد که تا اکنون ادامه داشته، حال آنکه هنوز فقط ابرها جمع شده‌اند. «is raining heavily» حالِ استمراری است و یعنی همین حالا باران می‌بارد، در حالی که گوینده از چیزی سخن می‌گوید که هنوز آغاز نشده است. «will have rained» آیندهٔ کامل است و پایانِ بارش را پیش از یک نقطهٔ مرجعِ دیگر اعلام می‌کند، نقطه‌ای که در جمله وجود ندارد. تلهٔ تستی: فرقِ شاهدِ حاضر با وقوعِ حاضر تعیین‌کننده است: ابرهای تیره شاهدی برای پیش‌بینی‌اند، نه خودِ بارش؛ همین تمایز است که گزینهٔ حالِ استمراری را به فریبنده‌ترین انحرافیِ این خانواده تبدیل می‌کند.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

عبارتِ we arranged it last week نشان می‌دهد قرار از پیش هماهنگ شده است؛ برای قرارهای قطعیِ هماهنگ‌شده در آینده از حالِ استمراری استفاده می‌شود: «am meeting him there». چرا بقیه غلط‌اند: «meet him there myself» حال ساده است و برای برنامه‌های زمان‌بندی‌شدهٔ رسمی مانند جدولِ پرواز به‌کار می‌رود، نه برای قراری که دو نفر خودشان گذاشته‌اند. «have met him there» حالِ کامل است و یعنی دیدار پیش‌تر انجام شده، که با ساعتِ هفتِ فردا ناسازگار است. «will have met him» آیندهٔ کامل است و تکمیلِ دیدار را پیش از یک نقطهٔ مرجعِ دیگر اعلام می‌کند، نقطه‌ای که در جمله نیامده است. تلهٔ تستی: فعلِ arrange در گذشته یکی از روشن‌ترین قرینه‌های حالِ استمراری برای آینده است؛ هرجا هماهنگیِ پیشین صریحاً ذکر شود، حال ساده و حالِ کامل هر دو کنار می‌روند.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

عبارتِ The college handbook states نشان می‌دهد تاریخ از یک آیین‌نامهٔ رسمی و ثابت می‌آید و به روزِ تعطیلِ رسمی هم وابسته نیست؛ برای زمان‌بندی‌های ثابتِ رسمی، حال ساده به‌کار می‌رود: «begins on the first Monday». چرا بقیه غلط‌اند: «is beginning that Monday» حالِ استمراری برای قرارهای شخصیِ هماهنگ‌شده مناسب است، نه برای تاریخی که در آیین‌نامهٔ دانشکده تثبیت شده است. «will begin that first Monday» آیندهٔ ساده است و آغازِ ترم را به رویدادی یک‌بارمصرف در آینده تبدیل می‌کند، حال آنکه جمله بر قاعده‌مندیِ همیشگیِ آن تأکید دارد. «has begun on the first Monday» حالِ کامل است و آغازِ ترم را رویدادی تمام‌شده اعلام می‌کند، در حالی که سخن از قاعده‌ای است که هر سال تکرار می‌شود. تلهٔ تستی: حال ساده برای آینده تنها وقتی مجاز است که پشتِ رویداد یک جدول یا آیین‌نامهٔ ثابت باشد؛ نشانهٔ تشخیصش عبارت‌هایی مانند the handbook states, according to the timetable و the official programme است.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

جمله هم یک نقطهٔ آیندهٔ مشخص دارد (بازنشستگی در پایانِ دسامبر) و هم یک مدتِ پیوسته که تا آن نقطه ادامه یافته است (for almost twenty-five years)؛ ترکیبِ «نقطهٔ آینده + مدتِ پیوسته» دقیقاً کاربردِ آیندهٔ کاملِ استمراری است: «will have been presenting». چرا بقیه غلط‌اند: «will be presenting» آیندهٔ استمراری است و فقط می‌گوید او در همان روزِ بازنشستگی مشغولِ اجرای برنامه خواهد بود؛ هیچ اشاره‌ای به بیست‌وپنج سالِ انباشته پیش از آن ندارد. «has been presenting» حالِ کاملِ استمراری است و مدت را تا همین اکنون می‌شمارد، نه تا زمانِ بازنشستگی در پایانِ دسامبر. «will have been presented» ساختارِ مجهول است و معنایش این می‌شود که خودِ گوینده ارائه شده است، حال آنکه او اجراکنندهٔ برنامه است، نه چیزی که ارائه می‌شود. تلهٔ تستی: حضورِ هم‌زمانِ یک نقطهٔ آیندهٔ صریح و یک عبارتِ مدت با for، علامتِ قطعیِ آیندهٔ کاملِ استمراری است؛ اشتباهِ رایج این است که چون بندِ when حال ساده گرفته، دانش‌آموز کلِ جمله را به زمانِ حال نسبت می‌دهد و سراغِ حالِ کاملِ استمراری می‌رود.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

جمله هم یک نقطهٔ مرجعِ آینده دارد (نیمه‌شبِ امشب) و هم مدتی پیوسته که تا آن نقطه ادامه می‌یابد (for six straight hours)؛ این ترکیب دقیقاً آیندهٔ کاملِ استمراری می‌طلبد: «will have been studying». چرا بقیه غلط‌اند: «will have been studied» مجهول است و معنایش این می‌شود که خودِ او موضوعِ مطالعه بوده، حال آنکه او مطالعه‌کننده است. «will be studying» آیندهٔ استمراری است و فقط وضعیتِ همان لحظهٔ نیمه‌شب را نشان می‌دهد، بدونِ اشاره به شش ساعتِ پیوستهٔ پیش از آن. «has been studying» حالِ کاملِ استمراری است و شش ساعت را تا همین اکنون می‌شمارد، نه تا نیمه‌شب. تلهٔ تستی: حضورِ هم‌زمانِ یک نقطهٔ آیندهٔ صریح و عبارتِ مدت با for، نشانهٔ قطعیِ آیندهٔ کاملِ استمراری است؛ اگر عبارتِ مدت حذف شود همان جمله آیندهٔ کاملِ ساده می‌خواهد.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

جمله از سرسختی و امتناعِ آگاهانهٔ او خبر می‌دهد؛ شکلِ منفیِ will افزون بر آینده، معنای امتناع و حاضرنبودن به انجامِ کاری را هم می‌رساند: «will not consider». چرا بقیه غلط‌اند: «does not consider» حال سادهٔ منفی است و عادتی همیشگی را بیان می‌کند، نه موضعی که او دربارهٔ همین پیشنهادهای مشخص گرفته است. «has not considered» حالِ کامل است و فقط گزارش می‌دهد که تا این لحظه بررسی‌ای صورت نگرفته، بی‌آنکه امتناعِ او را برساند. «is not considering» حالِ استمراریِ منفی است و وضعیتی موقت در همین روزها را توصیف می‌کند، نه یک تصمیمِ قاطع. تلهٔ تستی: کاربردِ امتناعِ won't را از کاربردِ پیش‌بینیِ آن باید جدا کرد؛ قرینهٔ تشخیص، وجودِ فعل‌هایی مانند refuse یا insist و قیدهایی مانند simply و point-blank در همان جمله است.