از افرادِ بسیاری که نقشِ بزرگی در ممکن‌شدنِ این اثر داشتند، بسیار سپاسگزارم. از افرادِ فراوانی در محیطِ دانشگاهیِ هاروارد و دانشگاهِ شیکاگو تشکر می‌کنم که در شکل‌گیریِ این پروژه و راهنماییِ من در مراحلِ آغازینِ برنامه‌ریزیِ کتاب کمک کردند. به‌ویژه از باب جِوِلِ فقید برایِ دلگرمی‌اش سپاسگزارم. از چند پژوهشگر نیز برایِ دیدگاه‌هایشان دربارهٔ پروژه تشکر می‌کنم: وندی نیلور، کریس اولمن و دیک کارپنتر. به‌طورِ خاص از سوزان استاینمتز برایِ کارِ دقیق و توصیه‌هایش دربارهٔ این پروژه قدردانی می‌کنم. از دوستانِ عزیزی نیز که با دلگرمی‌هایشان عمیقاً بر من اثر گذاشتند سپاسگزارم؛ از جمله وین رولند، جین دونوهو، ریک اسمیت، لَری و وِیدا دِوِرد، جویس دِکِر و جسیکا چوی.
از اینکه بیست‌وسه سال در کنارِ همسرم، هِیلی، زندگی کرده‌ام و از حمایتِ مثال‌زدنیِ او برخوردار بوده‌ام، بسیار خرسندم. این اثر بدونِ دعا و پشتیبانیِ او به پایان نمی‌رسید. به داشتنِ سه پسرِ دوست‌داشتنی افتخار می‌کنم و از آنان برایِ محبت و الهام‌بخشی‌شان سپاسگزارم. حمایتِ همسر و فرزندانم دلگرمی‌ام داد تا برایِ به‌پایان‌رساندنِ این پروژه به قدرت و مشیتِ خداوند تکیه کنم. از این دلگرمی و نیرو بسیار سپاسگزارم.