پرش به محتوای اصلی

درس 1 (عربی نهم)

بخشی از بانک سؤال طبقه‌بندی‌شده‌ی این مبحث در کوئیز سنتر — رایگان و بدون نیاز به ثبت‌نام

خلاصه‌ی درسنامه

این خلاصه‌ی 30 درصدی درسنامه اصلی است. متن کامل با همه‌ی نکته‌ها، مثال‌های حل‌شده و جمع‌بندی، با ثبت‌نام رایگان در دسترست قرار می‌گیرد.

عربی نهم

درس اول: أَهْلاً وَ سَهْلاً بِالْخَریفِ


ترجمۀ متن اصلی

بخش اول:
خوش آمدید به پاییز! خوش آمدید به کلاس نهم؛ حال شما چطور است؟

سال تحصیلی جدید شروع می‌شود. دانش‌آموزان (پسر و دختر) با شادی به مدرسه می‌روند؛ آنها کیف‌هایشان را حمل می‌کنند و روی پیاده‌رو راه می‌روند و از گذرگاه پیاده برای عبور ایمن رد می‌شوند؛ خیابان‌ها پر از پسران و دختران است. فصل تحصیل و خواندن و نوشتن، و فصل دوستی میان دانش‌آموزان آغاز می‌شود.

بخش دوم (شعر):

  • به نام خدا کلامم را آغاز می‌کنم / پروردگارم را هنگام برخاستن یاد می‌کنم
  • به نام خدا درس‌هایم را شروع می‌کنم / پروردگارم را هنگام نشستن یاد می‌کنم
  • مکتب ما نور و زندگی است / در آن دعا هست، در آن نماز است
  • در آن علوم است، در آن کمال است / در آن گنج‌ها است، در آن زیبایی است
  • از آن دانشمندان فارغ‌التحصیل می‌شوند / و در آن حکیمان درس می‌دهند
  • هان، کتاب‌های من روشنایی آسمان من است / رحمت است، گنج است، همچون داروی من است

واژگان و عبارات کلیدی (با حرکت‌گذاری)

کلمه عربی معنی فارسی نکته
آمِنٌ ایمن بر وزن فاعِل، از أَمِنَ
سَأَلَ (یَسْأَلُ) پرسید، درخواست کرد فعل ثلاثی مجرد؛ مصدر: سُؤال
اِبْتَدَأَ (یَبْتَدِئُ) شروع شد/کرد فعل باب افتعال از بدأ
صِعَابٌ (مفرد: صَعْبٌ) سختی‌ها جمع مکسّر
بَنِینَ (مفرد: اِبْنٌ) پسران ملحق به جمع مذکر سالم (بَنُونَ / بَنِینَ)
تَخَرَّجَ (یَتَخَرَّجُ) فارغ‌التحصیل شد باب تفعّل
تَلَامِیذُ (مفرد: تِلْمِیذٌ) دانش‌آموزان جمع مکسّر
مَمَرُّ الْمُشَاةِ گذرگاه پیاده مُشاة = جمع ماشٍ (رونده)
دَرَّسَ (یُدَرِّسُ) درس داد باب تفعیل (تشدید در عین‌الفعل)
رَصِیفٌ پیاده‌رو جمع آن: أَرْصِفَة
زَادَ (یَزِیدُ) افزود/افزایش یافت فعل معتل (اجوف؛ ریشه: ز ی د)
یَمْشُونَ (مَشَی، یَمْشِی) راه می‌روند فعل ناقص یائی

نکتۀ مهم: کلمات «اِبْتَدَأَ» و «تَخَرَّجَ» از ابواب مختلف صرفی هستند — در امتحان باید بتوانید وزن و باب آن‌ها را تشخیص دهید.


قواعد نحوی و صرفی

۱. ضمایر متّصل و منفصل

ضمیر منفصل ضمیر متصل مثال از متن
هُمْ (آنان) ـهُمْ حَقَائِبَهُمْ (کیف‌هایشان)
أَنْتُمْ (شما) ـکُمْ حَالُکُمْ (حالِ شما)
نَحْنُ (ما) ـنَا مَکْتَبُنَا (مکتبِ ما)
أَنَا (من) ـِی کَلَامِی (سخنِ من)

نکتۀ امتحانی: ضمیر متصل هم به فعل می‌چسبد، هم به اسم و هم به حرف جر.

نکتۀ مهم: در «یَحْمِلُونَ» واوِ آخر خودش ضمیرِ فاعلی است (آنها)؛ پس «یَحْمِلُونَ حَقَائِبَهُمْ» دو ضمیر دارد: واو (فاعل) و «ـهُمْ» (مالکیت برای حقائب).

۲. فعل ماضی و مضارع

غایب ماضی مضارع
هُوَ اِبْتَدَأَ یَبْتَدِئُ
هُمْ ذَهَبُوا یَذْهَبُونَ
هُمْ حَمَلُوا یَحْمِلُونَ

اشتباه رایج: دانش‌آموزان اغلب حرف مضارعه (أ، ت، ی، ن) را فراموش می‌کنند. چهار حرف مضارعه را با کلمۀ «أتین» به خاطر بسپارید.

قاعدۀ منفی‌سازی: ماضی: مَا + فعل ماضی ← مَا ذَهَبَ (نرفت). مضارع: لَا + فعل مضارع ← لَا یَذْهَبُ (نمی‌رود).

۳. جمع و مفرد

مفرد جمع نوع جمع
تِلْمِیذٌ تَلَامِیذُ جمع مکسّر
اِبْنٌ بَنُونَ / بَنِینَ ملحق به جمع مذکر سالم
عَالِمٌ عُلَمَاءُ جمع مکسّر

نکتۀ مهم: «بَنُون» در حالت رفع، «بَنِین» در نصب و جر به کار می‌رود.

۴. اعراب و موقعیت کلمات

١. یَذْهَبُ الطُّلَّابُ ← الطُّلَّابُ فاعل مرفوع (علامت: ضمّه)
٢. یَحْمِلُونَ حَقَائِبَهُمْ ← حَقَائِبَهُمْ مفعول به منصوب (علامت: فتحه)
٣. عَلَی الرَّصِیفِ ← الرَّصِیفِ اسم مجرور پس از حرف جر (علامت: کسره)

اشتباه رایج: تشخیص فاعل از مفعول. فاعل مرفوع (ـُ)، مفعول منصوب (ـَ).


نکات فراتر از کتاب

ریشۀ کلمات و ارتباط با فارسی: دِرَاسَة ← ریشه د-ر-س ← در فارسی: درس. مَکْتَب ← ریشه ک-ت-ب ← محل نوشتن/یادگیری.

ابواب صرفی: اِبْتَدَأَ باب اِفْتِعَال (ماضی: اِفْتَعَلَ، مضارع: یَفْتَعِلُ)؛ تَخَرَّجَ باب تَفَعُّل (یَتَفَعَّلُ)؛ دَرَّسَ/حَذَّرَ باب تَفْعِیل (یُفَعِّلُ). ترفند آزمونی: برای تشخیص باب، اول سه حرف اصلی (ریشه) را جدا کنید؛ هرچه می‌ماند حروفِ زائدِ باب است.

کاربرد در قرآن: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ آغاز هر سوره (جز توبه)؛ «اَلْمَالُ وَ الْبَنُونَ زِینَةُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا» (کهف: ۴۶) — «بَنُون» در حالت رفع، همان واژۀ درس.

تفاوت «عَام» و «سَنَة»: هر دو یعنی سال؛ نمونۀ قرآنی که هر دو را کنار هم دارد: «أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِینَ عَامًا» (عنکبوت، ۱۴) دربارۀ حضرت نوح.

ترکیب اضافی و ترکیب وصفی: ترکیب اضافی (اسم+اسم): کلمۀ اول «ال»/تنوین نمی‌گیرد و دومی مجرور است ← مَمَرُّ الْمُشَاةِ. ترکیب وصفی (موصوف+صفت): صفت در «ال»، جنس، تعداد و اعراب با موصوفش هماهنگ است ← الْعُبُورُ الْآمِنُ. ترفند: بین دو کلمه «است» بگذارید؛ اگر جملۀ معناداری ساخته شد، ترکیب وصفی است.

وزن‌های اسمیِ پرتکرار: فَاعِل (انجام‌دهنده): عَالِم، آمِن. مَفْعُول: مَکْتُوب. مَفْعَل/مَفْعِل (اسم مکان): مَکْتَب، مَسْجِد.

خواندن ساعت به عربی: السَّاعَةُ الْخَامِسَةُ (۵)؛ الْخَامِسَةُ وَ الرُّبْعُ (۵:۱۵)؛ الْخَامِسَةُ وَ النِّصْفُ (۵:۳۰)؛ السَّادِسَةُ إِلَّا رُبْعًا (۵:۴۵). دام آزمونی: «إِلَّا رُبْعًا» (منهای) را با «وَ الرُّبْعُ» اشتباه نگیرید.

«کَانَ + فعل مضارع» = ماضی استمراری: «کَانُوا یَکْتُبُونَ» یعنی «می‌نوشتند».


اشتباهات رایج دانش‌آموزان

خیلی‌ها فکر می‌کنند هر «مَا» فعل را منفی می‌کند، ولی «مَا» فقط پیش از فعل ماضی معنای منفی دارد؛ پیش از اسم معمولاً پرسشی است.

خیلی‌ها فکر می‌کنند ضمیر متصلِ چسبیده به فعل همیشه مفعول است، ولی واو در «یَحْمِلُونَ» خودِ فاعل است.

خیلی‌ها فکر می‌کنند «بَنُونَ» و «بَنِینَ» دو کلمۀ جدا هستند، ولی یک کلمه‌اند در دو حالت اعرابی.

خیلی‌ها فکر می‌کنند جمع در عربی همیشه با «ونَ/ینَ» یا «ات» ساخته می‌شود، ولی بسیاری از کلمات جمع مکسر دارند (تِلْمِیذ ← تَلَامِیذ).

خیلی‌ها فکر می‌کنند اسمی که اول جمله آمده حتماً فاعل است، ولی در جملۀ فعلیه، فاعل بعد از فعل می‌آید و باید از علامت رفع شناخته شود.


نمونه سؤال

سؤال عادی

معنای فعل «تَخَرَّجَ» کدام است؟ ۱) درس داد ۲) فارغ‌التحصیل شد ۳) آغاز کرد ۴) هشدار داد

پاسخ: گزینۀ ۲. ریشۀ فعل «خ ر ج» و الگوی آن «تَفَعَّلَ» است؛ در شعرِ درس هم آمده: «یَتَخَرَّجُ مِنْهُ الْعُلَمَاءُ» یعنی «دانشمندان از آن فارغ‌التحصیل می‌شوند».

سؤال تیزهوشانی ۱

عَیِّنِ الصَّحِیحَ فِی التَّرْجَمَةِ: «تَبْتَدِئُ السَّنَةُ الدِّرَاسِیَّةُ الْجَدِیدَةُ وَ یَذْهَبُ التَّلَامِیذُ إِلَی الْمَدَارِسِ بِفَرَحٍ.»

۱) سال تحصیلی جدید آغاز می‌شود و دانش‌آموزان با شادی به مدرسه‌ها می‌روند. ۲) سال تحصیلی جدید آغاز شد و دانش‌آموزان با شادی به مدرسه رفتند. ۳) سال‌های تحصیلی جدید آغاز می‌شود و دانش‌آموز با شادی به مدرسه‌ها می‌رود. ۴) سال تحصیلی آغاز می‌شود و دانش‌آموزانِ شاد به مدرسه‌ها رفتند.

پاسخ: گزینۀ ۱. «تَبْتَدِئُ» و «یَذْهَبُ» هر دو مضارع‌اند (گزینه‌های ۲ و ۴ ماضی کرده‌اند)؛ «السَّنَةُ» مفرد است و «التَّلَامِیذُ» و «الْمَدَارِسِ» جمع‌اند (گزینۀ ۳ جابه‌جا کرده)؛ «الْجَدِیدَةُ» صفتِ سال تحصیلی است (در گزینۀ ۴ حذف شده).

سؤال تیزهوشانی ۲

نقش کلمات پررنگ‌شده را به‌ترتیب تعیین کنید: «یَعْبُرُ تَلَامِیذُ الْمَدْرَسَةِ الشَّارِعَ مِنْ مَمَرِّ الْمُشَاةِ لِلْعُبُورِ الْآمِنِ فِی الْعَامِ الدِّرَاسِیِّ الْجَدِیدِ

۱) مضاف‌الیه — مضاف‌الیه — صفت — صفت ۲) مضاف‌الیه — صفت — مضاف‌الیه — صفت ۳) صفت — مضاف‌الیه — صفت — مضاف‌الیه ۴) مضاف‌الیه — صفت — صفت — مضاف‌الیه

پاسخ: گزینۀ ۱. «تَلَامِیذُ الْمَدْرَسَةِ» و «مَمَرِّ الْمُشَاةِ» ترکیب اضافی‌اند (کلمۀ دوم «ال» ندارد ولی مجرور است) ← مضاف‌الیه. «الْعُبُورِ الْآمِنِ» و «الْعَامِ ... الْجَدِیدِ» هر دو «ال» دارند و هم‌اعراب‌اند ← صفت.


نکات کلیدی برای امتحان

واژگان: معنی دقیق کلمات جدید را با حرکت بلد باشید. صرف فعل: جدول ضمایر (ماضی و مضارع) را کامل حفظ کنید. اعراب: تشخیص فاعل (مرفوع) از مفعول (منصوب). جمع مکسّر: جمع کلماتی مثل تِلْمِیذ، صَعْب، عالِم را بدانید. حروف جر: بعد از حرف جر، اسم مجرور می‌شود. ترکیب‌ها: تشخیص سریع ترکیب اضافی از وصفی را تمرین کنید.


خلاصۀ ساختار درس

١. موضوع: شروع سال تحصیلی و آداب رفت‌وآمد به مدرسه
٢. واژگان: ۱۸ کلمه (ایمن، سأل، ابتدأ، صعاب، تلامیذ، ...)
٣. قواعد اصلی: ضمایر متصل/منفصل، صرف ماضی/مضارع، اعراب فاعل و مفعول، ترکیب اضافی و وصفی
٤. مهارت: ترجمه، تشخیص جمع و مفرد، منفی‌سازی فعل
٥. فرهنگ: اهمیت «بسم‌الله» و یاد خدا در آغاز کارها

نمونه تست

پاسخنامه‌ی تحلیلی سه‌بخشی برای هر سؤال

  • چرا گزینه‌ی درست، درست است
  • چرا هر گزینه‌ی دیگر غلط است
  • تله‌ی تستی‌ای که باید بشناسی

1. فعل «اِبْتَدَأَ» از نظر وزنی با کدام گزینه هم‌وزن است؟

  • تَفَعَّلَ
  • اِسْتَفْعَلَ
  • اِنْفَعَلَ
  • اِفْتَعَلَ

پاسخنامه‌ی تحلیلی

فعل «اِبْتَدَأَ» بر وزنِ «اِفْتَعَلَ» است، یعنی از بابِ افتعال؛ این باب معمولاً معنایِ تلاش و کوشش در انجامِ کار را به فعل اضافه می‌کند. وزنِ «تَفَعَّلَ» بابِ تفعّل است (مانندِ «تَخَرَّجَ»)، که با ساختارِ همزهٔ وصلِ آغازینِ «اِبْتَدَأَ» متفاوت است. وزنِ «اِسْتَفْعَلَ» بابِ استفعال است (مانندِ «اِسْتَخْرَجَ»)، که سه حرفِ زائدِ «اسْتَ» دارد، نه دو حرفِ زائدِ افتعال. وزنِ «اِنْفَعَلَ» بابِ انفعال است (مانندِ «اِنْکَسَرَ»، معمولاً برایِ مطاوعه/پذیرشِ اثر)، که ساختارِ متفاوتی با افتعال دارد. تلهٔ تستی: بابِ افتعال و انفعال هر دو با همزهٔ وصل آغاز می‌شوند و ظاهرِ نزدیکی دارند؛ تمایزِ آن‌ها در حرفِ زائدِ میانی («ت» در افتعال، «ن» در انفعال) است.

2. کدام یک از موارد زیر در مورد ضمیر متصل «ـهُمْ» در کلمه «کِتَابُهُمْ» صدق می‌کند؟

  • مفعولِ فعل
  • مضافِ کلمه
  • مضاف‌الیه
  • فاعلِ فعل

پاسخنامه‌ی تحلیلی

ضمیرِ متصلِ «ـهُمْ» در «کِتَابُهُمْ» به یک اسم (کِتَاب) چسبیده است؛ ضمیرِ متصلِ چسبیده به اسم همیشه نقشِ مالکیت دارد که در دستورِ عربی «مضاف‌الیه» نامیده می‌شود. گزینهٔ «فاعلِ فعل» نادرست است؛ فاعل نقشی است که فقط دربارهٔ فعل معنا دارد، در حالی‌که «ـهُمْ» در اینجا به یک اسم چسبیده، نه به فعل. گزینهٔ «مفعولِ فعل» نادرست است؛ این نقش هم نیازمندِ یک فعلِ متعدی است، اما «کِتَابُهُمْ» ترکیبی اسمی است و فعلی در آن وجود ندارد. گزینهٔ «مضافِ کلمه» نادرست است؛ در ترکیبِ اضافی، «کِتَابُ» خودش مضاف است و «ـهُمْ» (که جایگزینِ مضاف‌الیه شده) نمی‌تواند هم‌زمان مضاف باشد. تلهٔ تستی: ضمیرِ متصل به یک اسم را نباید با ضمیرِ متصل به یک فعل اشتباه گرفت؛ اولی همیشه مضاف‌الیه (مالکیت) است، دومی بسته به فعل، فاعل یا مفعول است.

3. عبارت "مَمَرُّ الْمُشَاةِ" به چه معناست؟

  • پارک آموزش ترافیک
  • گذرگاه پیاده
  • پیاده‌رویِ خیابان
  • مسیر اتومبیل‌ها

پاسخنامه‌ی تحلیلی

«مَمَرُّ الْمُشَاةِ» ترکیبی اضافی به معنای «گذرگاهِ پیاده‌ها» است؛ «مَمَرّ» یعنی گذرگاه و «الْمُشَاة» جمعِ «مَاشٍ» (پیاده‌رونده) است. «پیاده‌رویِ کنارِ خیابان» معادلِ واژهٔ «رَصِیف» است که مسیرِ کنارِ خیابان برایِ راه‌رفتنِ عادیِ عابران است، نه گذرگاهِ عبور از خیابان. «مسیر اتومبیل‌ها» درست نقطهٔ مقابلِ معنایِ «مُشَاة» (پیاده‌ها) است؛ «مُشَاة» دقیقاً برایِ تمایزِ عابرانِ پیاده از خودروها به کار می‌رود. «پارک آموزش ترافیک» ترجمهٔ ترکیبِ دیگری از همین درس («مِنْطَقَةُ تَعْلِیمِ الْمُرُورِ») است، نه «مَمَرُّ الْمُشَاةِ». تلهٔ تستی: در متنِ درس چند واژهٔ نزدیک‌به‌هم دربارهٔ عبورومرور آمده («رَصِیف»، «مَمَرُّ الْمُشَاةِ»، «مِنْطَقَةُ تَعْلِیمِ الْمُرُورِ»)؛ باید دقت کرد کدام یک دقیقاً به کدام مفهوم اشاره دارد و آن‌ها را با هم خلط نکرد.

4. اعراب کلمه "الرَّصِیفِ" در عبارت "عَلَی الرَّصِیفِ" کدام است؟

  • منصوب به فتحه
  • مرفوع به ضمه
  • مجرور به یاء
  • مجرور به کسره

پاسخنامه‌ی تحلیلی

بعد از حرفِ جرِّ «عَلَی»، اسم مجرور می‌شود؛ علامتِ جرِّ اسمِ مفرد کسره است، پس «الرَّصِیفِ» مجرور به کسره است. گزینهٔ «منصوب به فتحه» نادرست است؛ نصب مخصوصِ مفعول‌به یا برخی حالت‌های خاص است، نه اسمِ بعد از حرفِ جر. گزینهٔ «مرفوع به ضمه» نادرست است؛ رفع مخصوصِ فاعل یا مبتداست، در حالی‌که «الرَّصِیفِ» بعد از حرفِ جر آمده و مجرور است. گزینهٔ «مجرور به یاء» نادرست است؛ علامتِ جر با «یاء» فقط مخصوصِ جمعِ مذکر سالم و مثنی است؛ «الرَّصِیفِ» اسمِ مفرد است و علامتش کسره است. تلهٔ تستی: علامتِ جر همیشه کسره نیست — در جمعِ مذکر سالم و مثنی، جر با «یاء» نشان داده می‌شود؛ باید ابتدا نوعِ اسم (مفرد/جمع/مثنی) را تشخیص داد، سپس علامتِ اعراب را تعیین کرد.

5. کدام ترجمه برای ترکیب «مِنْطَقَةُ تَعْلِیمِ الْمُرُورِ» درست است؟

  • پارک آموزش عابر پیاده
  • پارک آموزش ترافیک
  • منطقهٔ آموزش عبور
  • محل یادگیری رانندگی

پاسخنامه‌ی تحلیلی

«مِنْطَقَةُ تَعْلِیمِ الْمُرُورِ» ترجمهٔ رایج و طبیعیِ آن در متنِ درس «پارک آموزش ترافیک» است؛ این عبارت به محلی اشاره دارد که کودکان قواعدِ عبورومرور را تمرین می‌کنند. «منطقهٔ آموزش عبور» ترجمه‌ای تحت‌اللفظی و ناقص است که کارکردِ اصطلاحیِ این عبارت (پارکِ آموزشی) را نمی‌رساند. «محل یادگیری رانندگی» نادرست است؛ این ترکیب دربارهٔ آموزشِ عبورومرور برایِ عابران (به‌ویژه کودکان)، نه آموزشِ رانندگی با خودرو. «پارک آموزش عابر پیاده» به‌جایِ «الْمُرُورِ» (ترافیک/عبورومرور به‌طورِ کلی) به‌اشتباه فقط بر «عابرِ پیاده» تمرکز کرده است. تلهٔ تستی: کلمهٔ «الْمُرُورِ» به‌معنایِ کلیِ «عبورومرور/ترافیک» است، نه صرفاً «عابرِ پیاده»؛ نباید این ترکیب را با «مَمَرُّ الْمُشَاةِ» (که مشخصاً دربارهٔ پیاده‌هاست) خلط کرد.

مباحث مرتبط

ادامه‌ی این مبحث رو ببین

با ثبت‌نام رایگان، به بانک کامل سؤال، شبیه‌ساز کنکور و تحلیل پیشرفت دسترسی داری

ثبت‌نام رایگان