فصل 05 (علوم تجربی هفتم)
این فصل مسیر یک ماده را از دلِ معدن تا خانه دنبال میکند: آهن، فولاد، سیمان، بتن، سفال و شیشه — و در پایان یک سؤال مهم: این منابع تا کِی دوام میآورند؟
اندوختههای زمین
هر مادهای که استفاده میکنیم در نهایت از کرهی زمین میآید. بخشی از آنها (مثل طلا، نمک و الماس) مستقیم به دست میآیند، ولی بیشترشان باید فرآوری شوند.
نکتهی کلیدی: مواد در معادن معمولاً به شکل ترکیب وجود دارند، نه فلزِ خالص. مثلاً آهن در طبیعت به شکل اکسیدهای آهن پیدا میشود — هماتیت () و مگنتیت () — نه آهنِ خالص.
برای همین سنگ معدنِ آهن با فلزِ آهن خیلی فرق دارد: فلز آهن زیر ضربه خم میشود و رسانای برق است، ولی سنگ معدن شکننده و نارساناست — و برخلاف فلزِ خالص، در طبیعت فراوان است.
چطور به آهن میرسیم؟
اول شناسایی معدن. از خاک و سنگ نمونه برمیدارند و آزمایش شیمیایی انجام میدهند: اگر به محلولِ آهن (III) کلرید، سدیم هیدروکسید اضافه کنیم، رسوبِ قهوهای هیدروکسید آهن تشکیل میشود؛ دیدنِ این رسوب یعنی نمونه آهن دارد. دو معدن مهم ایران: سنگانِ خواف و چغارت (یزد).
بعد استخراج. مشکل این است که در اکسیدهای آهن، اتمهای آهن و اکسیژن به هم چسبیدهاند و باید اکسیژن جدا شود. این کار یک تغییر شیمیایی است و انرژی زیادی میخواهد.
تولید آهن چهار مرحله دارد:
۱. شناسایی و استخراج — حفاری و بیرون آوردن سنگ معدن
۲. خالصسازی — جدا کردن ناخالصیهای سنگ معدن
۳. ذوب در کوره — مخلوطِ سنگ معدن + کربن + سنگ آهک را حرارت میدهند
یعنی اکسیژن از سنگ معدن جدا میشود، با کربن ترکیب و به شکل گاز خارج میشود؛ آهنِ مذاب ته کوره میماند.
۴. شکلدهی — آهن مذاب را در قالب میریزند تا به ورقه، تیرآهن و میلگرد تبدیل شود.
دو نکته: از هر ۱۰۰۰ کیلوگرم سنگ معدن حدود ۵۰۰ کیلوگرم آهن به دست میآید؛ و آهنِ خالص نرم است و زیر ضربه خم میشود، برای همین آن را به فولاد تبدیل میکنند.
متالورژیست و آلیاژ
متالورژیست متخصصی است که خواص فلزها را میشناسد و کارش ترکیبکردن آنها برای ساختن آلیاژ است.
چرا؟ چون هر فلز فقط بعضی ویژگیهای خوب را دارد: آلومینیم سبک است، مس رسانای عالی است، آهن محکم است ولی زنگ میزند. وقتی مادهای بخواهیم که همزمان سبک و محکم و ضدزنگ باشد، راهحل آلیاژسازی است.
آلیاژ مادهای تازه است که از ذوب و اختلاطِ دو یا چند فلز (و گاهی یک نافلز) ساخته میشود و ویژگیهایی دارد که هیچکدام از اجزایش بهتنهایی ندارند. مثال روشنش برنز است: مس و قلع هر دو نسبتاً نرماند، ولی برنزِ حاصل از آنها از هر دو سختتر و محکمتر است.
| آلیاژ | اجزا | کاربرد |
|---|---|---|
| فولاد | آهن + کربن | ساختمان، خودرو، ابزار |
| فولاد زنگنزن | آهن + کروم + نیکل | وسایل آشپزخانه و پزشکی |
| برنز | مس + قلع | مجسمه، سکه، ابزار |
| برنج | مس + روی | شیرآلات، زیورآلات |
فراتر از کتاب: فولاد و چدن هر دو آهن + کربناند؛ فرقشان در درصد کربن است — فولاد زیر ۲٪ کربن دارد و شکلپذیر است، ولی چدن ۲ تا ۴٪ کربن دارد و سخت ولی شکننده است.
سرپناهی ایمن: آهک، سیمان، بتن
آهک از حرارتدادنِ سنگ آهک به دست میآید. مخلوط آب و آهک خاصیت قلیایی (بازی) دارد و ضدعفونیکننده است (ورودی استخر، گاوداری، مرغداری).
بتن = سیمان + شن + ماسه + آب. بعد از خشکشدن استحکام زیادی پیدا میکند.
چرا فولاد و بتن را با هم به کار میبرند؟ چون بتن در برابر فشار مقاوم است ولی در برابر کشش ضعیف، و فولاد دقیقاً برعکس. ترکیب این دو (بتن مسلح) ضعف هرکدام را با قوتِ دیگری جبران میکند و ساختمان در زلزله آسیب کمتری میبیند. هرچه نسبتِ سیمان به ماسه بیشتر باشد بتن قویتر است، و بتنِ مسلح (با سیمِ فلزی) از همه محکمتر.
ظرفهای آشپزخانه از کجا میآیند؟
ظرف سفالی و چینی از خاک رس:
رنگِ سفال از رنگآمیزیِ رویی نمیآید، بلکه از اکسید فلزها در دلِ لعاب: کروم ← سبز، آهن ← قرمز و قهوهای، مس ← آبی و سبز. یزد و همدان از شهرهای مشهور سفالسازیاند.
ظرف شیشهای از ماسه: ماسه (سیلیس، ) با افزودن مواد شیمیایی و گرمای زیاد به خمیر شیشه تبدیل میشود؛ خمیرِ داغ را با قالب یا دمیدنِ هوا شکل میدهند و بعد از سردشدن سخت میشود. شیشهسازی در ایران بیش از ۲۰۰۰ سال سابقه دارد.
منابع تا کِی دوام میآورند؟
سالانه میلیاردها تن از اندوختههای طبیعی مصرف میشود و دانشمندان پیشبینی میکنند با همین روند، بسیاری از منابعِ شناختهشده تا حدود صد سال دیگر ته میکشند؛ طلا، روی و قلع زودتر از بقیه.
- کاهش مصرف: از اول کمتر مصرف کنیم — مثلاً زنبیل یا کیسهی پارچهای بهجای کیسهی پلاستیکی.
- مصرف دوباره: همان محصول را بدون تغییرِ شکل دوباره استفاده کنیم — شیشهی سس را بشوریم و در آن حبوبات بریزیم.
- بازیافت: ماده را ذوب یا تجزیه کنیم و از آن محصولی تازه بسازیم — قوطی فلزی را ذوب کنیم و به شمش تبدیل کنیم.
استخراج معدن دو رو دارد: شغل و رونق اقتصادی میآورد، ولی زیستگاه جانوران را تخریب و هوا و آب را آلوده میکند.
اشتباههای رایج
- «فلزها در معدن خالصاند». جز طلا و گاهی مس و نقره، بیشتر فلزها به شکل ترکیب (اکسید، سولفید) در معدناند و باید شیمیایی جدا شوند.
- «کارِ کوره فقط ذوبکردن است». نه — تبدیل سنگ معدن به فلز یک تغییر شیمیایی است، چون مادههای تازه (آهن و ) ساخته میشوند؛ ذوبِ ساده تغییر فیزیکی است.
- «آلیاژ یعنی دو فلز کنار هم». فلزها باید در حالت مذاب کاملاً بیامیزند تا مادهای یکدست و تازه پدید بیاید.
- «سیمان و بتن یکیاند». سیمان فقط یکی از اجزای بتن است.
- «اسکلت ساختمان از آهن خالص است». آهن خالص نرم است؛ آن را به فولاد تبدیل میکنند.
- «بازیافت و مصرف دوباره یکیاند». در بازیافت ماده ذوب یا تجزیه میشود؛ در مصرف دوباره شکلِ محصول دستنخورده میماند.
نمونه سؤال با پاسخ
سؤال ۱: کدامیک از تغییرهای زیر یک تغییر شیمیایی است؟
۱) خرد کردن سنگ معدن آهن ۲) ذوب شدن فلز آهن برای قالبگیری ۳) جدا شدن اکسیژن از اکسید آهن در کوره و تشکیل فلز آهن و گاز ۴) حل شدن نمک در آب
پاسخ: گزینهی ۳. در گزینههای ۱ و ۲ و ۴ فقط شکل یا حالتِ ماده عوض میشود و ترکیبش دستنخورده میماند. اما در گزینهی ۳ اکسید آهن به دو مادهی کاملاً متفاوت (فلز آهن و گاز کربندیاکسید) تبدیل میشود — یعنی ترکیب ماده عوض شده، و این دقیقاً تعریف تغییر شیمیایی است.
سؤال ۲: از هر ۱۰۰۰ کیلوگرم سنگ معدن آهن، تقریباً ۵۰۰ کیلوگرم فلز آهن به دست میآید. کارخانهای میخواهد با همین بازده ۲۵ تن فلز آهن تولید کند؛ تقریباً چند تن سنگ معدن لازم دارد؟
۱) ۱۲.۵ تن ۲) ۲۵ تن ۳) ۵۰ تن ۴) ۱۰۰ تن
پاسخ: گزینهی ۳. نسبتِ سنگ معدن به فلزِ تولیدی یعنی است؛ پس برای هر ۱ واحد آهن، ۲ واحد سنگ معدن لازم است: تن.
جمعبندی
- مواد در معادن به شکل ترکیباند؛ آهن به شکل اکسید (، )
- استخراج آهن: کربن + سنگ معدن در کوره ← آهن مذاب + خروج
- ۱۰۰۰ کیلوگرم سنگ معدن ← حدود ۵۰۰ کیلوگرم آهن
- آهن خالص نرم است ← تبدیل به فولاد
- سیمان = آهک + خاک رس | بتن = سیمان + شن + ماسه + آب
- بتن مقاوم در برابر فشار، فولاد مقاوم در برابر کشش ← بتن مسلح
- سفال و چینی از خاک رس | شیشه از ماسه
- سه راه حفظ منابع: کاهش مصرف، مصرف دوباره، بازیافت