جامعه و فرهنگ (جهان اجتماعی)

اگر به یک شهرِ غریب سفر کنی، اول چه چیزی می‌بینی و بعد چه چیزی می‌فهمی؟

فرض کن تازه وارد یک شهرِ ناآشنا شده‌ای. همان روزِ اول می‌بینی مردم چه شکلی لباس می‌پوشند، کجا رفت‌وآمد می‌کنند، خانه‌هایشان چه‌جوری‌ست — اینها چیزهایی‌ست که با چشم می‌بینی. اما اگر چند ماه آنجا زندگی کنی، چیزهای دیگری هم دستگیرت می‌شود که با چشم دیده نمی‌شوند: چرا فلان کار را «بد» می‌دانند، چرا در فلان مراسم، فلان رفتار «درست» شمرده می‌شود. آنچه در نگاهِ اول دیدی، جامعه بود؛ آنچه کم‌کم فهمیدی، فرهنگ.

جامعه، فرهنگ؛ جسم و جان

جامعه یعنی گروهی از انسان‌ها که سال‌های سال، با هم زندگی می‌کنند. فرهنگ یعنی شیوهٔ زندگیِ همان گروه — خوراک، پوشش، لهجه، آداب عروسی و عزا، شیوهٔ یاددادن و یادگرفتن، ارزش‌ها و باورها.

بهترین تشبیه برای این دو، تشبیهِ جسم و جان است: جامعه مثلِ جسمِ یک انسان است — چیزی که می‌بینی، لمس می‌کنی، می‌شماری. فرهنگ مثلِ جانِ اوست — چیزی که جسم را زنده و معنادار می‌کند، ولی خودش دیده نمی‌شود. همان‌طور که جسمِ بدونِ جان، فقط یک پیکر است، جامعه‌ای بدونِ فرهنگ هم وجود ندارد؛ و همان‌طور که جان بدونِ جسم قابل‌تصور نیست، فرهنگ هم بدونِ جامعه پدید نمی‌آید. این دو با هم، یک کلِ واحد را می‌سازند که به آن جهانِ اجتماعی می‌گویند.

فرهنگ، لایه دارد — نه یک‌دست است

اگر فرهنگ را مثلِ یک پیاز تصور کنی، متوجه می‌شوی چند لایه دارد:
لایه‌های بیرونی و سطحی: نمادها و هنجارها — اینها زودتر تغییر می‌کنند (مثلاً مدلِ لباس یا نوعِ سلام‌کردن).
لایه‌های عمیق و مرکزی: ارزش‌ها و عقاید — اینها به‌سختی تغییر می‌کنند، ولی وقتی تغییر کنند، اثرِ همه‌جانبه و بنیادین می‌گذارند.

نکتهٔ کلیدی این‌جاست: تغییرِ لایه‌های بیرونی، فرهنگ را عوض نمی‌کند (هنوز همان فرهنگ است، فقط پوستهٔ آن نو شده)؛ اما تغییرِ لایه‌های عمیق، یعنی فرهنگ به فرهنگِ دیگری تبدیل شده است. این تمایز، بعداً در درس‌های آینده — وقتی دربارهٔ تحولِ فرهنگی صحبت می‌کنیم — کلیدیِ خیلی مهمی خواهد بود.

فرهنگ آموختنی است، نه ارثی

چرا جوامعِ مختلف، شیوه‌های زندگیِ متفاوتی دارند؟ چون فرهنگ از راهِ ژن منتقل نمی‌شود — از راهِ آموزش و تربیت منتقل می‌شود، نسل‌به‌نسل. به همین دلیل، فرهنگ را «آگاهی و شناختِ مشترک» هم می‌نامند. این نکته یک پیامدِ جدی دارد: اگر یک نسل نتواند فرهنگِ خودش را به نسلِ بعد منتقل کند، آن جهانِ اجتماعی یا فرو می‌ریزد یا به جهانِ اجتماعیِ دیگری بدل می‌شود. یعنی فرهنگ، برخلافِ ظاهرش، چیزِ محکم و همیشگی‌ای نیست؛ هر نسل باید دوباره آن را بسازد و منتقل کند.

فرهنگِ عمومی و خرده‌فرهنگ

حتی در یک کشورِ واحد، همه یک‌شکل زندگی نمی‌کنند. آن بخشی از فرهنگ که همهٔ مردمِ یک جامعه در آن مشترک‌اند — مثلِ فارسی‌حرف‌زدن، احترام به پرچم، جشنِ نوروز — فرهنگِ عمومی نام دارد. اما هر شهر، هر قوم، هر صنف، لهجه، آداب و مهارت‌های خاصِ خودش را هم دارد؛ به این بخش‌ها خرده‌فرهنگ می‌گویند.

بیشترِ خرده‌فرهنگ‌ها با فرهنگِ عمومی همسو هستند — مثلِ اصنافِ مختلفِ یک بازار که هرکدام آداب و اخلاقِ حرفه‌ایِ خودشان را دارند، بی‌آنکه با ارزش‌های کلیِ جامعه در تضاد باشند؛ به این‌ها خرده‌فرهنگِ موافق می‌گویند. اما گاهی یک خرده‌فرهنگ، مستقیماً با ارزش‌ها و هنجارهای فرهنگِ عمومی در تضاد قرار می‌گیرد — مثلِ خرده‌فرهنگِ باندهای سارقان یا بزهکاران — که به آن ضدفرهنگ می‌گویند.

چه کسی بیشتر جامعه را ساخته: ما یا نسل‌های قبل از ما؟

یک جامعه‌شناس (آگوست کنت) جملهٔ جالبی دارد: «سهمِ مردگان در ساختنِ جامعه، بیشتر از سهمِ زندگان است.» یعنی وقتی تو به دنیا می‌آیی، وارد جامعه‌ای می‌شوی که باورها، ارزش‌ها، هنجارها و نمادهایش را نسل‌های قبل از تو ساخته‌اند. اما این به این معنا نیست که تو صرفاً یک بازیگرِ منفعل و بی‌اختیار هستی؛ تو می‌توانی همین جهانِ اجتماعی را ادامه بدهی و گسترش دهی، یا مسیرِ تازه‌ای به‌سویِ جهانِ اجتماعیِ دیگری باز کنی. به همان اندازه که مردگان روی تو اثر گذاشته‌اند، تو هم داری روی جهانِ اجتماعیِ نسل‌های بعد اثر می‌گذاری.

فرصت و محدودیت: دو رویِ یک سکه

تا زمانی که یک جامعه و فرهنگ، از راهِ مشارکتِ افراد پابرجاست، الزامات و قواعدش هم پابرجاست. این الزامات، همیشه در دو شکل ظاهر می‌شوند: فرصت و محدودیت — و این دو، جدا از هم نیستند.

بهترین راه برای فهمِ این نکته، فکرکردن به یک خانه است: هر خانه‌ای دیوار دارد و در دارد. اگر خانه فقط دیوار باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند وارد یا خارج شود — امنیت هست ولی زندگی نیست. اگر خانه فقط در و پنجره باشد، دیگر امنیت و آرامش نیست. دیوارها، محدودیتِ توست؛ درها، فرصتِ تو — و بدونِ هردو، خانه اصلاً «خانه» نیست. قوانینِ راهنمایی‌ورانندگی هم دقیقاً همین‌طورند: محدودیت ایجاد می‌کنند (نمی‌توانی هرجور بخواهی برانی) اما در همان لحظه، فرصتِ رفت‌وآمدِ ایمن و سریع را هم فراهم می‌کنند. حتی زبان هم همین‌طور است: دستور زبان، محدودیت است — نمی‌توانی هرجور دلت خواست کلمات را کنارِ هم بچینی — اما همین محدودیت، فرصتِ انتقالِ معناهای پیچیده را به تو می‌دهد. جهانِ اجتماعی، دقیقاً مثلِ همان خانه، فقط در قالبِ همین فرصت‌ها و محدودیت‌ها ممکن می‌شود.

دو نوعِ فرهنگ، بر اساسِ نگاه به هستی

فرهنگ‌ها را می‌شود بر اساسِ نگاهشان به جهان، به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد:

فرهنگِ دنیوی (سکولار): جهانِ دیگر را یا انکار می‌کند یا فقط تا جایی می‌پذیرد که به نفعِ زندگیِ همین دنیا باشد. تمامِ ظرفیت‌های انسان را در خدمتِ همین دنیا به‌کار می‌گیرد و خواسته‌های معنویِ او را فراموش می‌کند.

فرهنگِ معنوی: هستی را فراتر از طبیعتِ محسوس می‌بیند و زندگیِ این‌جهانی را در سایهٔ یک حیاتِ برتر معنا می‌کند. این فرهنگ خودش دو شاخه دارد: توحیدی (تفسیرِ اسلام و انبیای الهی از انسان و جهان) و اساطیری (باور به خدایان و قدرت‌های فوقِ‌طبیعیِ متعدد — که در واقع انحرافی از همان مسیرِ توحیدی است).

جمع‌بندی

جامعه، همان چیزی‌ست که با ورود به یک شهرِ تازه در همان روزِ اول می‌بینی؛ فرهنگ، همان چیزی‌ست که بعد از ماه‌ها زندگی در آن‌جا، آرام‌آرام می‌فهمی. یکی جسم است، یکی جان؛ یکی سخت‌افزار، یکی نرم‌افزار. و همین جانِ نامرئی‌ست که تعیین می‌کند چه کارهایی برایت «فرصت» است و چه کارهایی «محدودیت» — دقیقاً مثلِ دیوار و درِ همان خانه‌ای که هرروز در آن زندگی می‌کنی، بی‌آنکه معمولاً به آن فکر کنی.