ادبیات جهان (نهم) — نمونه سؤال و درسنامه کنکور

1. کدام واژه از نظر ساخت با سه واژه دیگر تفاوت دارد؟

• پرنده
• آرزومند
• تعمیرگاه
• خدمتگزار

«خدمتگزار» با سه واژهٔ دیگر فرق دارد چون *مرکب* است: از اسمِ «خدمت» و بنِ مضارعِ «گزار» (از مصدرِ «گزاردن») ساخته شده و هر دو جزء معنای مستقل دارند. «پرنده» نادرست است چون مشتق است (بن + پسوندِ «-نده»)؛ «آرزومند» نادرست است چون مشتق است («آرزو» + پسوندِ «-مند»)؛ «تعمیرگاه» نادرست است چون مشتق است («تعمیر» + پسوندِ مکانِ «-گاه»). پس تنها «خدمتگزار» مرکب و بقیه مشتق‌اند. ⚠️ تلهٔ تستی: دیدنِ جزءِ «گزار» را با پسوندهایی مثل «-گاه/-مند/-نده» یکی نگیرید؛ «گزار» بنِ فعل است، برای همین واژه را مرکب می‌کند، نه مشتق.

2. در داستان «شازده کوچولو»، روباه مفهوم «اهلی شدن» را چگونه تعریف می‌کند؟

• ایجاد پیوند عاطفی و پذیرش مسئولیت نسبت به طرف مقابل
• رام کردن حیوان برای استفاده از او
• تسلط یافتن بر دیگری برای مالکیت
• تغییر دادن عادت‌های یک موجود وحشی

«ایجاد پیوند عاطفی و پذیرش مسئولیت نسبت به طرف مقابل» درست است، چون روباه در «شازده کوچولو» اهلی‌شدن را «ایجادِ پیوند/رشته‌های محبت» می‌داند که مسئولیت می‌آورد («تو مسئولِ چیزی می‌شوی که اهلی کرده‌ای»). «رام کردن حیوان برای استفاده از او» نادرست است چون اهلی‌شدنِ روباه بهره‌کشی نیست، پیوندِ دوسویه است؛ «تسلط یافتن بر دیگری برای مالکیت» نادرست است چون هدف مالکیت و چیرگی نیست؛ «تغییر دادن عادت‌های یک موجود وحشی» نادرست است چون تأکیدِ روباه بر عاطفه و مسئولیت است، نه تغییرِ رفتار. ⚠️ تلهٔ تستی: معنیِ لغویِ «اهلی‌کردن» (رام‌کردن) با معنیِ نمادینِ آن در داستان فرق دارد؛ منظورِ روباه پیوندِ قلبی است، نه دست‌آموزکردن.

3. جملهٔ «پول ارباب بدی است، اما خدمتگزار خوبی است» بیانگر کدام مفهوم است؟

• پول تنها برای ثروتمندان مفید است
• پول اگر وسیله باشد، خدمتگزار خوبی است و اگر هدف شود، ارباب بدی خواهد بود
• پول همواره باید در اختیار دیگران باشد
• پول ارزش ذاتی ندارد

«پول اگر وسیله باشد، خدمتگزار خوبی است و اگر هدف شود، ارباب بدی خواهد بود» درست است، چون جملهٔ اصلی همین دوگانگیِ نقشِ پول (ابزار در برابر هدف) را بیان می‌کند. «پول تنها برای ثروتمندان مفید است» نادرست است چون جمله دربارهٔ طبقهٔ اجتماعی حرف نمی‌زند؛ «پول همواره باید در اختیار دیگران باشد» نادرست است چون سخن از بخشیدن نیست، از جایگاهِ پول در زندگی است؛ «پول ارزش ذاتی ندارد» نادرست است چون جمله پول را یک‌سره بی‌ارزش نمی‌داند، بلکه خوب‌بودن یا بدبودنش را به نقشِ آن گره می‌زند. ⚠️ تلهٔ تستی: «ارباب/خدمتگزار» استعاره از هدف/وسیله است؛ گزینه‌ای را بگیرید که همین تقابلِ نقش را برساند، نه قضاوتِ مطلق دربارهٔ خوب یا بدبودنِ پول.

4. واژهٔ «خانه‌ای» از نظر ساخت کدام نوع است؟

• ساده
• مشتق
• مرکب
• مشتق مرکب

«ساده» درست است، چون «خانه» یک واژهٔ بسیط است و «ی» در «خانه‌ای» فقط نشانهٔ نکره است و نشانهٔ نکره ساختِ واژه را عوض نمی‌کند. «مشتق» نادرست است چون هیچ پسوندِ اشتقاقی‌ای به «خانه» نچسبیده؛ «مرکب» نادرست است چون واژه از دو جزءِ معنادارِ مستقل ساخته نشده؛ «مشتق مرکب» نادرست است چون نه پسوندِ اشتقاقی دارد نه ترکیبِ دو اسم. ⚠️ تلهٔ تستی: «ی» نکره (و نشانه‌های جمعِ «ان/ها») هیچ‌گاه ساختِ واژه را از ساده به مشتق نمی‌برند؛ پس «خانه‌ای» همان «خانه»‌ی ساده است.

5. از دیدگاه شازده کوچولو، چرا مالکیت کارفرما بر ستاره‌ها بی‌فایده است؟

• چون ستاره‌ها قابل مالکیت نیستند
• چون کارفرما نسبت به ستاره‌ها احساس مسئولیت نمی‌کند و از آنها مراقبت نمی‌نماید
• چون مالکیت بدون محبت بی‌ارزش است
• چون ستاره‌ها به دیگران تعلق دارند

«چون کارفرما نسبت به ستاره‌ها احساس مسئولیت نمی‌کند و از آنها مراقبت نمی‌نماید» درست است، چون در داستان، معیارِ مالکیتِ حقیقی از نگاهِ شازده «مراقبت و سودرسانی» است و کارفرما هیچ‌کدام را ندارد. «چون ستاره‌ها قابل مالکیت نیستند» نادرست است چون ایرادِ شازده حقوقی/امکانی نیست، اخلاقی‌ست؛ «چون مالکیت بدون محبت بی‌ارزش است» گرچه نزدیک است، عبارتی کلی‌ست و پاسخِ دقیقِ چراییِ *بی‌فایده‌بودن* را (نبودِ مسئولیت/مراقبت) صریح نمی‌گوید؛ «چون ستاره‌ها به دیگران تعلق دارند» نادرست است چون شازده تعلقِ ستاره‌ها به کسِ دیگر را مطرح نمی‌کند. ⚠️ تلهٔ تستی: میانِ گزینهٔ درست و «مالکیت بدون محبت بی‌ارزش است» دقت کنید؛ سؤال دلیلِ مشخصِ متن (نبودِ مسئولیت و مراقبت) را می‌خواهد، نه یک شعارِ کلی.

6. در درس «آرزو»، کدام یک از موارد زیر از فواید داشتن دشمن شمرده شده است؟

• دشمن باعث افزایش ثروت می‌شود
• دشمن سبب شناخت بهتر دوستان می‌گردد
• دشمن با اعتراض و پرسش، مانع از غرور انسان می‌شود
• دشمن زندگی را پرماجرا می‌کند

«دشمن با اعتراض و پرسش، مانع از غرور انسان می‌شود» درست است، چون در درسِ «آرزو» فایدهٔ داشتنِ دشمن این است که انتقادِ او آدمی را از خودبزرگ‌بینی بازمی‌دارد. «دشمن باعث افزایش ثروت می‌شود» نادرست است چون هیچ ربطی به مال و ثروت مطرح نشده؛ «دشمن سبب شناخت بهتر دوستان می‌گردد» نادرست است چون فایدهٔ ذکرشده در متن شناختِ دوست نیست؛ «دشمن زندگی را پرماجرا می‌کند» نادرست است چون هیجان و ماجراجویی هدفِ نویسنده نبوده. ⚠️ تلهٔ تستی: فایدهٔ دشمن در این درس فقط «فروریختنِ غرور از راهِ اعتراضِ بجا»ست؛ گزینه‌های به‌ظاهر مثبتِ دیگر (ثروت، شناختِ دوست، هیجان) در متن نیامده‌اند.

7. در درس «آرزو»، صبر در برابر کدام اشتباه‌ها ارزشمندتر معرفی شده است؟

• اشتباه‌های کوچک
• اشتباه‌های دشمنان
• اشتباه‌های بزرگ
• اشتباه‌های دوستان

«اشتباه‌های بزرگ» درست است، چون در درسِ «آرزو» صبرِ ارزشمند صبری‌ست که در برابرِ خطاهای بزرگ و چشمگیر نشان داده شود، نه خطاهای جزئی. «اشتباه‌های کوچک» نادرست است چون شکیبایی در برابرِ خطای کوچک کاری آسان و کم‌ارزش است؛ «اشتباه‌های دشمنان» نادرست است چون سخن بر سرِ بزرگی یا کوچکیِ خطاست، نه اینکه خطا از دوست باشد یا دشمن؛ «اشتباه‌های دوستان» نیز به همین دلیل نادرست است. ⚠️ تلهٔ تستی: معیارِ ارزشِ صبر «اندازهٔ خطا»ست (بزرگ در برابرِ کوچک)، نه «صاحبِ خطا» (دوست یا دشمن).

8. در کدام گزینه همه واژه‌ها از نظر ساخت یکسان هستند؟

• دشمن، فکر، تعمیرگاه
• پرنده، آرزومند، خدمتگزار
• آبی، نیزار، گل
• راه‌آهن، سردبیر، هواپیما

«راه‌آهن، سردبیر، هواپیما» درست است، چون هر سه *مرکب*‌اند (راه+آهن، سر+دبیر، هوا+بنِ «پیما»). «دشمن، فکر، تعمیرگاه» نادرست است چون «دشمن» و «فکر» ساده‌اند و «تعمیرگاه» مشتق؛ «پرنده، آرزومند، خدمتگزار» نادرست است چون «پرنده» و «آرزومند» مشتق‌اند و «خدمتگزار» مرکب؛ «آبی، نیزار، گل» نادرست است چون «گل» ساده، «آبی» و «نیزار» مشتق‌اند. ⚠️ تلهٔ تستی: فقط گزینه‌ای درست است که *هر سه* واژه‌اش هم‌ساخت باشند؛ کافی‌ست یک واژهٔ ناهم‌ساخت در گزینه باشد تا رد شود.

9. کدام گزینه از نظر ساخت واژه با سه گزینه دیگر تفاوت دارد؟

• خدمتگزار
• پرنده
• تعمیرگاه
• نی‌زار

«خدمتگزار» درست است چون تنها واژهٔ *مرکب* است (خدمت + بنِ مضارعِ «گزار»)، حال آنکه بقیه مشتق‌اند. «پرنده» نادرست است چون مشتق است (بن + «-نده»)؛ «تعمیرگاه» نادرست است چون مشتق است («تعمیر» + پسوندِ «-گاه»)؛ «نی‌زار» نادرست است چون مشتق است («نی» + پسوندِ مکانِ «-زار»). ⚠️ تلهٔ تستی: «زار/گاه» پسوندند و واژه را مشتق می‌کنند، اما «گزار» بنِ فعل است و «خدمتگزار» را مرکب می‌کند؛ همین تفاوت پاسخ را می‌سازد.

10. به نظر کسی که می‌گوید «دشمن نیز داشته باشی، نه کم و نه زیاد»، وجود دشمن برای انسان چه فایده‌ای دارد؟

• قدرت جسمانی را افزایش می‌دهد
• از غرور و خودبینی انسان می‌کاهد
• ثروت مادی را زیاد می‌کند
• انسان را از دوستانش جدا می‌کند

«از غرور و خودبینی انسان می‌کاهد» درست است، چون در درسِ «آرزو» داشتنِ دشمنِ به‌اندازه، آدمی را با اعتراضش فروتن نگه می‌دارد. «قدرت جسمانی را افزایش می‌دهد» نادرست است چون فایدهٔ دشمن جسمانی نیست؛ «ثروت مادی را زیاد می‌کند» نادرست است چون سخنی از مال در میان نیست؛ «انسان را از دوستانش جدا می‌کند» نادرست است چون این پیامدی منفی است، حال آنکه متن از فایدهٔ دشمن سخن می‌گوید. ⚠️ تلهٔ تستی: فایدهٔ دشمن در این درس معنوی/اخلاقی است (کاستنِ غرور)، نه مادی یا جسمانی؛ گزینه‌های مادی را کنار بگذارید.

11. جملهٔ «پول ارباب بدی است، اما خدمتگزار خوبی است» کدام مفهوم را به درستی بیان می‌کند؟

• پول هدف نهایی زندگی است
• پول همواره مایهٔ فساد است
• پول باید در خدمت اهداف والا باشد
• پول را باید به دیگران بخشید

«پول باید در خدمت اهداف والا باشد» درست است، چون مفهومِ «پول خدمتگزارِ خوب است» یعنی وقتی پول ابزارِ رسیدن به هدف‌های ارزشمند باشد سودمند است. «پول هدف نهایی زندگی است» نادرست است چون این دقیقاً همان «اربابِ بد» شدنِ پول است که جمله نکوهش می‌کند؛ «پول همواره مایهٔ فساد است» نادرست است چون جمله پول را یک‌سره بد نمی‌داند؛ «پول را باید به دیگران بخشید» نادرست است چون بحث بر سرِ بخشش نیست، بر سرِ نقشِ پول است. ⚠️ تلهٔ تستی: جمله دو نقش برای پول قائل است؛ گزینهٔ درست نقشِ مثبت (وسیله برای هدفِ والا) را می‌گوید، نه محکومیتِ مطلقِ پول.

12. به نظر کسی که می‌گوید «صبور باشی با کسانی که اشتباه‌های بزرگ می‌کنند»، صبر واقعی در برابر کدام خطاها معنا پیدا می‌کند؟

• خطاهای کوچک و پیش‌پا افتاده
• خطاهای بزرگ و چشمگیر
• خطاهای مالی
• خطاهای سهوی و ناخواسته

«خطاهای بزرگ و چشمگیر» درست است، چون در درسِ «آرزو» صبرِ راستین آن است که در برابرِ اشتباهاتِ بزرگ خویشتن‌داری کنیم. «خطاهای کوچک و پیش‌پا افتاده» نادرست است چون تحملِ خطای کوچک آسان و کم‌ارزش است؛ «خطاهای مالی» نادرست است چون معیار نوعِ مالی/غیرمالیِ خطا نیست؛ «خطاهای سهوی و ناخواسته» نادرست است چون ملاک اندازهٔ خطاست، نه عمدی یا سهوی‌بودنِ آن. ⚠️ تلهٔ تستی: ملاکِ ارزشِ صبر «بزرگیِ خطا»ست؛ فریبِ گزینه‌هایی که خطا را بر اساسِ نوع (مالی/سهوی) دسته‌بندی می‌کنند نخورید.

13. در داستان شازده کوچولو، روباه می‌گوید «هر چه را اهلی کنی مسئول آن می‌شوی». اهلی شدن چه نتیجه‌ای برای فرد به دنبال دارد؟

• افزایش مالکیت و ثروت
• کاهش آزادی شخصی
• قطع ارتباط با دیگران
• ایجاد مسئولیت در برابر طرف مقابل

«ایجاد مسئولیت در برابر طرف مقابل» درست است، چون جملهٔ روباه («مسئولِ چیزی می‌شوی که اهلی کرده‌ای») مستقیماً اهلی‌شدن را با مسئولیت پیوند می‌زند. «افزایش مالکیت و ثروت» نادرست است چون اهلی‌شدن دارایی نمی‌آورد، پیوند و تعهد می‌آورد؛ «کاهش آزادی شخصی» نادرست است چون داستان اهلی‌شدن را محدودیت نمی‌بیند، بلکه ارزش می‌داند؛ «قطع ارتباط با دیگران» نادرست است چون اهلی‌شدن ارتباط را ژرف‌تر می‌کند، نه قطع. ⚠️ تلهٔ تستی: نتیجهٔ اهلی‌شدن «مسئولیت» است؛ گزینه‌هایی که آن را به سود یا زیانِ مادی/اجتماعی تقلیل می‌دهند نادرست‌اند.

14. در داستان شازده کوچولو، شخصی ستاره‌ها را می‌شمارد و خود را مالک آنها می‌داند. به نظر شازده کوچولو، این مالکیت بی‌فایده است، زیرا...

• ستاره‌ها قابل شمارش نیستند
• ستاره‌ها فقط برای رؤیت هستند
• کارفرما هیچ مسئولیتی در قبال آنها ندارد
• مالکیت ستاره‌ها ممکن نیست

«کارفرما هیچ مسئولیتی در قبال آنها ندارد» درست است، چون از نگاهِ شازده مالکیتی معنا دارد که با مراقبت و مسئولیت همراه باشد و کارفرما فقط ستاره‌ها را می‌شمارد. «ستاره‌ها قابل شمارش نیستند» نادرست است چون در داستان کارفرما آنها را می‌شمارد؛ «ستاره‌ها فقط برای رؤیت هستند» نادرست است چون این استدلالِ شازده نیست؛ «مالکیت ستاره‌ها ممکن نیست» نادرست است چون ایرادِ شازده امکان‌ناپذیریِ مالکیت نیست، بی‌مسئولیتیِ مالک است. ⚠️ تلهٔ تستی: تفاوتِ ظریفِ «مالکیت ممکن نیست» با «مالکیتِ بی‌مسئولیت بی‌فایده است»؛ نقدِ شازده دومی است، نه اولی.

15. کدام یک از واژه‌های زیر از نظر املایی نادرست است؟

• علاقمند
• وداع
• حدس
• عزیمت

«علاقمند» درست است (یعنی نادرست‌نوشته‌شده)، چون املای درستِ آن «علاقه‌مند» است (با «ه» و نیم‌فاصله). «وداع» نادرست است چون درست‌نوشته شده؛ «حدس» نیز املای درست دارد؛ «عزیمت» هم درست‌نوشته شده است. پس تنها واژهٔ غلط «علاقمند» است. ⚠️ تلهٔ تستی: در پسوندِ «-مند» اگر ریشه به «ه» ختم شود آن «ه» حذف نمی‌شود؛ پس «علاقه‌مند» درست است، نه «علاقمند».

16. کدام گزینه در کاربرد «گان» برای جمع بستن نادرست است؟

• پرندگان
• دانشجویان
• آهوان
• ستاره‌گان

«ستاره‌گان» درست است (یعنی نادرست‌جمع‌بسته‌شده)، چون جمعِ درستِ «ستاره» می‌شود «ستارگان» و «ه»ی پایانی پیش از «-گان» می‌افتد. «پرندگان» نادرست است چون درست جمع بسته شده؛ «دانشجویان» نیز جمعِ درست است؛ «آهوان» هم درست است. پس تنها موردِ غلط «ستاره‌گان» است. ⚠️ تلهٔ تستی: در واژه‌های پایان‌یافته به «ه»ی بیانِ حرکت، هنگامِ افزودنِ «-گان» آن «ه» حذف می‌شود (ستاره ← ستارگان)، پس نوشتنِ «ستاره‌گان» غلط است.

17. در دیدگاه نویسندهٔ درس «آرزو» دربارهٔ دشمن، کدام یک از عبارت‌های زیر با پیام اصلی درس همخوانی دارد؟

• دشمن همواره مایهٔ آزار و رنج است و باید از او دوری کرد.
• دشمن با اعتراض‌های بجای خود، انسان را از غرور بازمی‌دارد.
• دشمن هرگز نمی‌تواند نکته‌ای مثبت برای زندگی انسان داشته باشد.
• دشمنانی که بسیار زیاد باشند، موجب تقویت شخصیت می‌شوند.

«دشمن با اعتراض‌های بجای خود، انسان را از غرور بازمی‌دارد.» درست است، چون همین پیامِ محوریِ درسِ «آرزو» دربارهٔ فایدهٔ دشمن است. «دشمن همواره مایهٔ آزار و رنج است و باید از او دوری کرد.» نادرست است چون برخلافِ دیدِ مثبتِ درس به دشمنِ به‌اندازه است؛ «دشمن هرگز نمی‌تواند نکته‌ای مثبت برای زندگی انسان داشته باشد.» نادرست است چون درس دقیقاً نکتهٔ مثبتِ دشمن را می‌ستاید؛ «دشمنانی که بسیار زیاد باشند، موجب تقویت شخصیت می‌شوند.» نادرست است چون نویسنده دشمنِ «نه کم و نه زیاد، به‌اندازه» را می‌خواهد، نه بسیار. ⚠️ تلهٔ تستی: نویسنده نه دشمنی‌ستیزِ مطلق است و نه طرفدارِ دشمنِ فراوان؛ او فقط فایدهٔ *اعتراضِ بجای* یک دشمنِ به‌اندازه را می‌گوید.

18. کدام گزینه دربارهٔ ساختار واژهٔ «آرزومند» درست است؟

• این واژه مرکب است و از دو بخش مستقل معنادار «آرزو» و «مند» ساخته شده.
• این واژه مشتق است و «مند» در آن پسوندی معناساز است.
• این واژه ساده است؛ زیرا «آرزو» ریشه و «مند» بخشی از آن به شمار می‌رود.
• این واژه از پیشوند «آر» و پسوند «زومند» تشکیل شده است.

«این واژه مشتق است و «مند» در آن پسوندی معناساز است.» درست است، چون «آرزومند» از اسمِ «آرزو» و پسوندِ اشتقاقیِ «-مند» ساخته شده و «-مند» به‌تنهایی واژهٔ مستقلی نیست. «این واژه مرکب است و از دو بخش مستقل معنادار «آرزو» و «مند» ساخته شده.» نادرست است چون «مند» واژهٔ مستقلِ معنادار نیست؛ «این واژه ساده است؛ زیرا «آرزو» ریشه و «مند» بخشی از آن به شمار می‌رود.» نادرست است چون «-مند» وندی افزوده است، نه بخشی از ریشه؛ «این واژه از پیشوند «آر» و پسوند «زومند» تشکیل شده است.» نادرست است چون چنین تجزیه‌ای بی‌پایه است. ⚠️ تلهٔ تستی: «-مند» پسوند است نه واژهٔ مستقل؛ پس «آرزومند» مشتق است، نه مرکب.

19. در داستان «شازده کوچولو»، مفهوم «اهلی شدن» از زبان روباه به چه معناست؟

• یعنی رام کردن و تحت فرمان درآوردن موجودی دیگر.
• یعنی علاقه‌مند شدن و ایجاد پیوند عاطفی میان دو موجود.
• یعنی تنها وابسته شدن یک طرفه به کسی یا چیزی.
• یعنی آموزش دادن به یک حیوان برای انجام کارهای مشخص.

«یعنی علاقه‌مند شدن و ایجاد پیوند عاطفی میان دو موجود.» درست است، چون روباه اهلی‌شدن را «بستنِ رشته‌های محبت» و پیوندِ دل تعریف می‌کند. «یعنی رام کردن و تحت فرمان درآوردن موجودی دیگر.» نادرست است چون اهلی‌شدنِ روباه سلطه نیست؛ «یعنی تنها وابسته شدن یک طرفه به کسی یا چیزی.» نادرست است چون پیوند دوسویه است نه یک‌طرفه؛ «یعنی آموزش دادن به یک حیوان برای انجام کارهای مشخص.» نادرست است چون سخن از تربیت و کارآموزی نیست. ⚠️ تلهٔ تستی: معنیِ لغویِ «اهلی‌کردن» (رام‌کردن/دست‌آموزکردن) با معنیِ نمادینِ آن (پیوندِ عاطفیِ دوسویه) اشتباه نشود.

20. کدام یک از گزینه‌های زیر دربارهٔ تأثیر «یِ نکره» بر ساخت واژه درست است؟

• اضافه شدن «ی نکره» به واژهٔ «خانه»، آن را به واژه‌ای مشتق تبدیل می‌کند.
• اضافه شدن «ی نکره» به واژهٔ «سیاره»، ساخت آن را به مرکب تغییر می‌دهد.
• اضافه شدن «ی نکره» ساخت واژه را تغییر نمی‌دهد و «خانه‌ای» همچنان ساده است.
• اضافه شدن «ی نکره» به واژهٔ «دانشجو»، آن را به واژه‌ای مشتق تبدیل می‌کند.

«اضافه شدن «ی نکره» ساخت واژه را تغییر نمی‌دهد و «خانه‌ای» همچنان ساده است.» درست است، چون نشانهٔ نکره از عناصرِ دستوری است و ساختِ صرفیِ واژه را عوض نمی‌کند. «اضافه شدن «ی نکره» به واژهٔ «خانه»، آن را به واژه‌ای مشتق تبدیل می‌کند.» نادرست است چون نکره پسوندِ اشتقاقی نیست؛ «اضافه شدن «ی نکره» به واژهٔ «سیاره»، ساخت آن را به مرکب تغییر می‌دهد.» نادرست است چون هیچ جزءِ معنادارِ دومی افزوده نمی‌شود؛ «اضافه شدن «ی نکره» به واژهٔ «دانشجو»، آن را به واژه‌ای مشتق تبدیل می‌کند.» نادرست است چون «دانشجو» با «یی»ِ نکره همچنان از نظرِ ساختِ پایه تغییرِ اشتقاقی نمی‌کند. ⚠️ تلهٔ تستی: نشانه‌های نکره و جمع، «عنصرِ دستوری»‌اند نه «وندِ اشتقاقی»؛ پس ساختِ واژه (ساده/مشتق/مرکب) را دگرگون نمی‌کنند.