در پی غذای سالم
چرا دریاها آبوهوا را تعدیل میکنند و چرا بدن جانداران در برابر نوسان دمای هوا اینقدر مقاوم است؟ پاسخ هر دو در یک عدد ساده نهفته است: گرمای ویژهٔ آب () از تقریباً هر مادهٔ رایج دیگری بیشتر است، و چون بدن موجودات زنده ۶۰ تا ۷۰ درصد آب دارد، همین ویژگی به بدن اجازه میدهد دمای درونیاش را نسبتاً ثابت نگه دارد. برای مقایسه، گرمای ویژهٔ چند مادهٔ رایج:
| ماده | |
|---|---|
| آب | |
| اتانول | |
| آهن | |
| مس |
دما، گرما و گرمای ویژه
دما معیاری از میانگین انرژی جنبشی ذرات است و برخلاف گرما، به جرم ماده وابسته نیست؛ گرما () در مقابل، انرژی در حال انتقال است و هم به جرم و هم به نوع ماده بستگی دارد — به همین دلیل جملهٔ «گرمای این ماده» نادرست است و باید گفت «گرمای مبادلهشده در این فرایند». رابطهٔ محاسبهٔ گرما:
که در آن گرمای ویژه، یعنی گرمای لازم برای بالابردن دمای ۱ گرم ماده بهاندازهٔ ۱ درجهٔ سلسیوس است. برای نمونه، گرمکردن آب از به به انرژی نیاز دارد. یکای دیگر رایج گرما کالری است: . برای یک نمونهٔ کامل ماده میتوان ظرفیت گرمایی کل () یا ظرفیت گرمایی مولی () را نیز تعریف کرد.
سامانه، محیط و جهت جریان گرما
در هر فرایند شیمیایی، سامانه بخشی است که بررسی میشود و محیط پیرامون هر چیز خارج از آن است که با سامانه انرژی مبادله میکند. در فرایند گرماده (Exothermic)، گرما از سامانه به محیط میرود و دمای محیط بالا میآید ( برای سامانه)؛ در فرایند گرماگیر (Endothermic) عکس این اتفاق میافتد. سرد شدن شیر داغ در بدن نمونهای از فرایند گرماده است. در هر مبادلهٔ گرمایی، آنچه سامانه از دست میدهد دقیقاً همان چیزی است که محیط دریافت میکند: .
آنتالپی و پایداری مواد
آنتالپی () محتوای انرژی کل یک سامانه در فشار ثابت است و تغییر آن با گرمای مبادلهشده برابر است: . واکنش گرماده دارد و واکنش گرماگیر . مقایسهٔ سوختن گرافیت و الماس نکتهٔ جالبی را نشان میدهد: سوختن الماس گرمای بیشتری آزاد میکند ( در برابر )، یعنی انرژی پتانسیل بیشتری دارد و ناپایدارتر است — اگرچه از نظر سینتیکی، سرعت تبدیل الماس به گرافیت آنقدر کند است که در مقیاس زمانی انسان عملاً صفر به نظر میرسد.
آنتالپی پیوند و قانون هس
شکستن هر پیوند شیمیایی همیشه گرماگیر است و تشکیل هر پیوند همیشه گرماده؛ آنتالپی واکنش را میتوان از این رابطه به دست آورد:
برای نمونه در واکنش ، با آنتالپی پیوندهای ، و :
وقتی مسیر مستقیم اندازهگیری ممکن نباشد، قانون هس به کمک میآید: اگر یک واکنش را بتوان از جمع چند واکنش دیگر به دست آورد، آن هم از جمع جبری همان واکنشها حاصل میشود — با وارونکردن یک واکنش علامتِ آن هم برعکس میشود و با ضرب معادله در ، نیز در ضرب میگردد. برای نمونه، تشکیل متان از گرافیت و هیدروژن را نمیتوان مستقیم اندازه گرفت، اما با ترکیب سه واکنش سوختن شناختهشده (سوختن کربن، سوختن هیدروژن و سوختن متان — که آخری وارون میشود) میتوان به رسید. اندازهگیری عملی این مقادیر با گرماسنج (کالریمتر) انجام میشود؛ برای واکنشهای محلولی، گرمای واکنش از تغییر دمای محلول محاسبه میشود.
ارزش سوختی مواد غذایی
آنتالپی سوختن انرژی آزادشده از سوختن کامل یک مول ماده در اکسیژن کافی است و همیشه گرماده است. برای مواد غذایی، همین مفهوم بهصورت ارزش سوختی (انرژی هر گرم ماده) بیان میشود:
| ماده غذایی | ارزش سوختی () |
|---|---|
| کربوهیدرات | |
| پروتئین | |
| چربی |
چربی بیش از دو برابر کربوهیدرات و پروتئین انرژی دارد، به همین دلیل بدن آن را برای ذخیرهٔ انرژی با کمترین وزن انتخاب میکند.
سرعت واکنش و عوامل مؤثر بر آن
سرعت واکنش، تغییر مقدار مواد در واحد زمان است و برای همهٔ شرکتکنندگان یک واکنش، وقتی بر ضریب استوکیومتری خودشان تقسیم شوند، مقدار یکسانی به دست میدهد. چهار عامل اصلی سرعت واکنش را افزایش میدهند:
| عامل | دلیل افزایش سرعت |
|---|---|
| دمای بالاتر | ذرات تندتر حرکت میکنند و برخوردهای مؤثر بیشتر میشود |
| غلظت بیشتر | تعداد ذرات در واحد حجم و برخوردها بیشتر میشود |
| سطح تماس بیشتر | برخورد در مرز فاز بیشتر رخ میدهد |
| کاتالیزگر | مسیر واکنش با انرژی فعالسازی کمتر فراهم میکند |
برای نمونه، خردکردن یک قرص جوشان پیش از انداختن در آب، با افزایش سطح تماس، واکنش را بهوضوح سریعتر از حالت قرص کامل به پایان میرساند. نکتهٔ مهم اینجاست که کاتالیزگر و بازدارنده (مثل آنتیاکسیدانها) هیچکدام مقدار نهایی فراورده را تغییر نمیدهند؛ فقط زمان رسیدن به آن مقدار را کوتاه یا بلند میکنند. رابطهٔ کمّی اثر دما بر سرعت با معادلهٔ آرنیوس بیان میشود:
که نشان میدهد با افزایش دما، ثابت سرعت بهصورت نمایی بالا میرود. کاتالیزگرها به دو دسته تقسیم میشوند: همگن (در همان فاز واکنشدهندهها، مانند در تجزیهٔ سریع ) و ناهمگن (در فازی متفاوت، مانند در اگزوز خودروها یا در فرایند هابر). آنزیمها کاتالیزگرهای زیستی بدناند که سرعت واکنشهای حیاتی را چندین برابر افزایش میدهند بدون آنکه خودشان مصرف شوند. روی نمودار مول–زمان، شیب خط برای فراوردهها مثبت و برای واکنشدهندهها منفی است؛ در ابتدای واکنش شیب بیشتر (سرعت بیشتر) است و با گذشت زمان کم میشود تا در پایان واکنش به صفر برسد.
گروههای عاملی، رادیکال آزاد و آنتیاکسیدانها
گروه عاملی، آرایش ویژهای از اتمهاست که خواص شیمیایی مشخصی به مولکول میدهد؛ گروه کربونیل () در آلدهیدها و کتونها دیده میشود و گروه هیدروکسیل () در الکلها و فنلها. الکلها ترکیباتی هستند که گروه به کربن سیرشده متصل است؛ کلسترول اما یک الکل سیرنشده بهشمار میرود چون پیوند دوگانهٔ نیز در ساختارش دارد. رادیکال آزاد گونهای است که الکترون جفتنشده دارد، از قاعدهٔ هشتتایی پیروی نمیکند و بسیار واکنشپذیر و ناپایدار است؛ در بدن میتواند آسیب ایجاد کند. آنتیاکسیدانها موادی مانند لیکوپن (هندوانه، گوجهفرنگی)، بتاکاروتن (هویج)، فلاوونوئیدها و آنتوسیانینها هستند که با جذب رادیکالهای آزاد، از این آسیب جلوگیری میکنند.
نگهداری مواد غذایی
فساد غذا نتیجهٔ ترکیب دما، رطوبت، نور، اکسیژن و میکروارگانیسمهاست و هر روش نگهداری، یکی از این عوامل را هدف میگیرد:
| روش | عامل کنترلشده |
|---|---|
| سردخانه | کاهش دما ← کاهش سرعت واکنشهای فساد |
| خشککردن | حذف رطوبت ← حذف محیط رشد میکروب |
| بستهبندی در خلأ | حذف اکسیژن ← توقف اکسایش |
| نمکسود یا ترشی | کاهش فعالیت آبی یا پایین |
| پاستوریزاسیون | انعقاد پروتئین میکروب با گرما |
خشککردن در دمای پایین بر دمای بالا ترجیح دارد، چون ساختار مولکولهای مغذی را بهتر حفظ میکند.
ردپای غذا
ردپای غذا مجموع منابعی است که از مزرعه تا سفره مصرف میشود: آب، انرژی، نیروی انسانی، زمین و گازهای گلخانهای تولیدشده. سالانه حدود از مواد غذایی تولیدشدهٔ جهان (نزدیک به ۱.۳ میلیارد تن) هدر میرود. الگوهایی مثل خرید به اندازهٔ نیاز، کاهش مصرف گوشت و لبنیات، استفاده از غذاهای بومی و فصلی، و کاهش مصرف غذاهای فراوریشده، همگی از اصول شیمی سبز الهام گرفتهاند و ردپای غذا را کاهش میدهند؛ خرید به اندازهٔ نیاز مستقیماً پسماند تولیدی را کم میکند، در حالیکه ترجیح محصولات بومی و فصلی مسیر حملونقل و مصرف انرژی مرتبط با آن را کوتاهتر میکند. این انتخابهای ساده در سبد خرید روزانه، هم بار زیستمحیطی غذا را سبک میکند و هم معمولاً بهصرفهتر تمام میشود.