رفتارهای جانوران

پاسخنامه‌ی تحلیلی

حل مسئله پیشرفته‌ترین نوع یادگیری است که نیاز به تفکر و برنامه‌ریزی آگاهانه دارد. سپس شرطی فعال (آزمون و خطا)، سپس شرطی کلاسیک، و ابتدایی‌ترین آن خوگیری است که تنها کاهش پاسخ به محرک بی‌اهمیت است.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

در غذایابی بهینه، انرژی خالص = انرژی غذا منهای هزینه به دست آوردن آن. صدف‌های خیلی بزرگ، علی‌رغم انرژی بیشتر، برای شکستن انرژی زیادی می‌طلبند که ممکن است انرژی خالص را کاهش دهد. صدف‌های متوسط بهترین نسبت انرژی به هزینه را دارند.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

در جیرجیرک، نر کیسه‌ای حاوی اسپرم و مواد مغذی به ماده منتقل می‌کند. این سرمایه‌گذاری اضافه هزینه تولیدمثل نر را بالا می‌برد. طبق اصل اقتصاد تولیدمثل، جنسی که هزینه بیشتری می‌پردازد سخت‌گیرانه‌تر انتخاب می‌کند. نر بزرگ‌تر بودن ماده را ترجیح می‌دهد چون تخمک بیشتری دارد.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

از دیدگاه انتخاب طبیعی، دم زینتی طاووس یک صفت ثانویه جنسی است. ماده طاووس نری را با لکه‌های چشم‌مانند بیشتر انتخاب می‌کند چون این ویژگی نشانه سلامت و کیفیت رژیم غذایی است. مزیت تولیدمثلی این انتخاب از هزینه خطر شکار بیشتر است.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

در اکثر موارد دگرخواهی نسبت به خویشاوندان (ژن مشترک) است. اما خفاش‌های خون‌آشام لزوماً خویشاوند نیستند. دگرخواهی آن‌ها بر پایه تبادل متقابل است: خفاشی که خون اشتراک می‌گذارد انتظار جبران در آینده دارد. اگر جبران نشود، از اشتراک غذا کنار گذاشته می‌شود.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

گام به گام: واحدِ انتخابِ طبیعی فرد و ژن‌های اوست، نه گونه. هر نری که بتواند افزون بر جفتِ خود با ماده‌های دیگری هم زاده تولید کند، سهمِ بیشتری از ژن‌هایش را به نسل بعد می‌فرستد. چون هزینهٔ تولیدمثل برای نر کم است (اسپرم فراوان و ارزان)، این «تلاشِ اضافه» برایش سود خالص دارد و انتخاب طبیعی آن را نگه می‌دارد. وارسی مستقل: همین منطق توضیح می‌دهد چرا در گونه‌های چندهمسر، نرِ قوی‌تر با ماده‌های بیشتری جفت‌گیری می‌کند و موفقیت تولیدمثلیِ بالاتری دارد؛ هر دو مورد یک قاعده‌اند: بیشینه‌کردنِ شمارِ زاده‌های خودِ فرد. چرا بقیه رد می‌شوند؟ گزینهٔ ۲: رفتارهای جفت‌یابی پایهٔ ژنی دارند و «یادگیریِ اشتباه» نیستند. گزینهٔ ۴: دگرخواهی یعنی پرداختِ هزینه به سودِ دیگری؛ اینجا نر هزینه‌ای برای دیگری نمی‌پردازد بلکه سودِ خود را می‌جوید. گزینهٔ ۱: موضوع دسترسی به جفت است نه دفاع از یک ناحیهٔ جغرافیایی. تلهٔ تستی: عبارتِ «به بقای گونه کمک می‌کند» در گزینهٔ ۴ فریبنده است. انتخاب طبیعی «برای خیرِ گونه» کار نمی‌کند؛ هر توجیهی که پایش به «صلاحِ گونه» برسد، در این فصل تقریباً همیشه غلط است.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

تأخیر ارضا نشان‌دهنده توانایی کنترل تکانه برای آینده است. حیوانی که بتواند پاداش کوچک فوری را رد کند تا پاداش بزرگ‌تر بعدی دریافت کند، نشان می‌دهد که توانایی شناختی پیشرفته‌ای دارد. این مهارت به حل مسئله و تصمیم‌گیری پیچیده مربوط است.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

این نمونه نشان‌دهنده استراتژی‌های جایگزین تولیدمثل است. نرهای بزرگ با رقابت و نمایش، ماده جذب می‌کنند. نرهای کوچک که نمی‌توانند رقابت کنند، از استراتژی مخفیانه استفاده می‌کنند. هر دو استراتژی می‌توانند منجر به انتقال ژن شوند و در جمعیت حفظ می‌شوند.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

در برخی میمون‌ها، نرها ممکن است نوزادانی را که پدر آن‌ها نیستند بکشند تا ماده زودتر آماده جفت‌گیری شود. با جفت‌گیری با چند نر، ماده سردرگمی ایجاد می‌کند (هیچ نری مطمئن نیست که پدر است یا نیست) و احتمال کشته شدن نوزاد کاهش می‌یابد. همچنین تنوع ژنی افزایش می‌یابد.

پاسخنامه‌ی تحلیلی

«در خفاش، دگرخواهی ممکن است به نفع خود فرد هم باشد» درست است. خفاش‌های خون‌آشام لزوماً خویشاوند نیستند و اگر جبران نشود خفاش از اشتراک غذا کنار گذاشته می‌شود، بنابراین این رفتار به نفع خود فرد نیز هست. در زنبور کارگر دگرخواهی بر اساس خویشاوندی و ژن مشترک است. سایر گزینه‌ها نادرستند.