مثال (احمد):P(مدرسه)=0.7، P(ملی)=0.8، مستقل: هر دو =0.56؛ هیچکدام =0.06؛ فقط یکی =0.38؛ حداقل یکی =0.94.
درس دوم: آمار توصیفی
معیارهای گرایش به مرکز
xˉ=N∑i=1Nxi
اگر به همه دادهها عدد c اضافه شود: x+c=xˉ+c؛ اگر در c ضرب شوند: cx=cxˉ.
میانه: دادهها را مرتب میکنیم؛ اگر N فرد باشد میانه داده وسطی است، اگر زوج باشد میانگین دو داده وسطی. میانه برخلاف میانگین به دادههای دورافتاده حساس نیست.
معیارهای پراکندگی
R=xmax−xminσ2=N∑i=1N(xi−xˉ)2σ=σ2
فرمول کوتاهتر: σ2=x2−xˉ2.
مثال: نمرات 8,9,10,11,12 با میانگین 10:
σ2=54+1+0+1+4=2⟹σ=2≈1.41
ویژگیهای واریانس و انحراف معیار: افزودن ثابت c به دادهها آنها را تغییر نمیدهد (σx+c2=σx2)؛ ضرب در c: σcx2=c2σx2 و σcx=c⋅σx.
ضریب تغییرات
CV=xˉσ×100%
برای مقایسهٔ پراکندگی مجموعههایی با مقیاسهای متفاوت به کار میرود. افزودن ثابت مثبت، CV را کاهش میدهد؛ ضرب در ثابت مثبت، CV را ثابت نگه میدارد.
مثال: نوزادان با جرمهای 1.5 و 2.5: xˉ=2، σ=0.5، CV=25%. افراد ۴۰ساله با جرمهای 80 و 81: yˉ=80.5، σ=0.5، CV≈0.62% — با اینکه اختلاف خام یکسان است، پراکندگی نسبی خیلی متفاوت است.
چارکها
دادههای مرتبشده به چهار قسمت مساوی تقسیم میشوند: Q1 (۲۵٪)، Q2=میانه (۵۰٪)، Q3 (۷۵٪). دامنه میانچارکی IQR=Q3−Q1 به دورافتادهها حساس نیست؛ داده x دورافتاده است اگر x<Q1−1.5IQR یا x>Q3+1.5IQR.
نکات کنکوری کلیدی: افزودن ثابت میانگین را تغییر میدهد ولی انحراف معیار را نه؛ ضرب در ثابت هر دو را در آن ثابت ضرب میکند؛ برای «حداقل یکی» از 1−P(A′∩B′) استفاده کن.
مثال دیگر احتمال شرطی (انتخاب کارت): از اعداد ۱ تا ۹ سه کارت انتخاب میشود. A: هر سه زوج، n(A)=(34)=4. B: مجموع زوج (سه زوج یا دو فرد و یک زوج)، n(B)=(34)+(25)(14)=4+40=44. چون A⊂B:
P(A∣B)=n(B)n(A∩B)=444=111
قضیه استقلال (فراتر از کتاب): اگر A و B مستقل باشند، آنگاه A و B′ هم مستقلند:
نکته: اگر P(A)=0 یا P(A)=1، آنگاه A با هر پیشامدی مستقل است.
استقلال چند پیشامد: پیشامدهای A1,…,An مستقلاند اگر برای هر زیرمجموعهای از آنها احتمال اشتراک برابر حاصلضرب احتمالها باشد؛ برای سه پیشامد مستقل: P(A∩B∩C)=P(A)P(B)P(C).
مثال کاربردی ضریب تغییرات (مقایسه دو شرکت): شرکت A: حقوقهای ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ و ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ تومان، xˉA=1,400,000، σA=200,000، CVA≈14.3%. شرکت B: حقوقهای ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ و ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان، xˉB=2,750,000، σB=250,000، CVB≈9.1%. چون CVA>CVB، در شرکت A بیعدالتی نسبی بیشتری در پرداخت حقوق وجود دارد؛ با اینکه انحراف معیار شرکت B خام بیشتر است.
دهکها و صدکها (خواندنی): چارک دادهها را به ۴ قسمت، دهک به ۱۰ قسمت (D1,…,D9) و صدک به ۱۰۰ قسمت (P1,…,P99) تقسیم میکند. رابطههای مهم: Q2=D5=P50 (میانه)، Q1=P25، Q3=P75.
مثال محاسبه چارک (تصادفهای ۱۵ روز): دادههای مرتبشده: 10,12,14,15,16,18,19,23,25,27,31,32,34,41,43. میانه (Q2) داده هشتم یعنی 19 است. برای شش داده قبل از میانه، Q1 میانگین داده سوم و چهارم است:
Q1=214+15=14.5,Q3=227+31=29
نکات کنکوری پایانی: میانگین به دادههای دورافتاده حساس است اما میانه نه؛ برای سؤالهای «حداقل یکی» همیشه از 1−P(A′∩B′) استفاده کن که سریعتر از محاسبه مستقیم P(A∪B) است؛ ضریب تغییرات فقط برای دادههای مثبت معنادار است و تنها برای مقایسهٔ مجموعههایی با مقیاسهای متفاوت به کار میرود، نه برای یک مجموعهٔ تنها.
نمونه تست
پاسخنامهی تحلیلی سهبخشی برای هر سؤال
۱چرا گزینهی درست، درست است
۲چرا هر گزینهی دیگر غلط است
۳تلهی تستیای که باید بشناسی
1. در یک آزمایش تصادفی، دو پیشامد A و B ناسازگارند و P(A)=0.35 و P(B)=0.2. مقدار P(A∪B) کدام است؟
0.07
0.55
0.35
0.20
پاسخنامهی تحلیلی
چون A و B ناسازگارند، P(A∩B)=0 و طبق فرمول اجتماع P(A∪B)=P(A)+P(B)=0.35+0.20=0.55. در نتیجه پاسخ برابر «0.55» است. سایر گزینهها («0.07»، «0.35»، «0.20») از ضرب دو احتمال یا بازنویسی نادرست یکی از دو مقدار به دست میآیند، نه از فرمول درست اجتماع. تلهٔ تستی: برای پیشامدهای ناسازگار نیازی به کمکردن P(A∩B) نیست چون خودش صفر است؛ اما فراموشکردن همین فرض (و بهاشتباه اعمال فرمول عمومی با یک P(A∩B) ناصفر) خطای رایج این سؤال است.
2. در یک جامعه آماری، اگر همه دادهها را به اندازه 5 واحد افزایش دهیم، میانگین جدید چه تغییری میکند؟
5 واحد کاهش مییابد
مقدارش تغییری نمیکند
5 واحد افزایش مییابد
25 واحد افزایش مییابد
پاسخنامهی تحلیلی
طبق ویژگی میانگین، اگر عدد ثابت c به همهٔ دادهها اضافه شود، میانگین هم دقیقاً به همان اندازه افزایش مییابد (x+c=xˉ+c)؛ پس با افزودن 5 واحد، میانگین 5 واحد افزایش مییابد. سایر گزینهها («5 واحد کاهش مییابد»، «تغییری نمیکند»، «25 واحد افزایش مییابد») این ویژگی را یا برعکس یا با ویژگی واریانس/انحراف معیار (که نسبت به جمع ثابت بدون تغییر میمانند) قاطی میکنند. پاسخِ درست «5 واحد افزایش مییابد» است. تلهٔ تستی: تغییرِ میانگین با جمعِ ثابت را با تغییرِ واریانس (که نسبت به جمعِ ثابت اصلاً تغییر نمیکند) اشتباه نگیرید.
3. اگر انحراف معیار دادههای اصلی σ باشد، پس از افزودن c به همه دادهها، انحراف معیار برابر است با:
σ+c
σ
cσ
σ2
پاسخنامهی تحلیلی
طبق ویژگی انحراف معیار، افزودن مقدار ثابت c به همهٔ دادهها هیچ تأثیری بر پراکندگی ندارد، پس σx+c=σx=σ. سایر گزینهها («σ+c»، «cσ»، «σ2») یا رفتار جمعِ ثابت را با رفتار ضربِ ثابت قاطی میکنند یا واریانس را بهجای انحراف معیار مینویسند. پاسخِ درست «σ» است. تلهٔ تستی: جمعِ ثابت هیچکدام از معیارهای پراکندگی (واریانس، انحراف معیار، دامنه، IQR) را تغییر نمیدهد؛ فقط ضربِ ثابت این معیارها را تغییر میدهد.
4. اگر یک داده بسیار بزرگ به مجموعهای افزوده شود، کدام معیار بیشترین حساسیت را نشان میدهد؟
میانهٔ دادهها
دامنهٔ دادهها
چارک اول دادهها
ضریب تغییرات
پاسخنامهی تحلیلی
دامنه فقط به دو دادهٔ کمینه و بیشینه وابسته است؛ افزودنِ یک دادهٔ بسیار بزرگ بیدرنگ آن را به بیشینهٔ جدید تبدیل میکند و دامنه را به همان اندازه (بدون هیچ اثرِ میرایی از تعدادِ دادهها) افزایش میدهد. میانه تقریباً بیتفاوت میماند، چارک اول حتی کمتر تحتِ تأثیر است، و ضریبِ تغییرات هرچند تغییر میکند اما بهدلیلِ تقسیم بر میانگین، اثرش میراتر از دامنه است. تلهٔ تستی: واریانس و انحراف معیار هم به دورافتاده حساساند، اما چون بر N تقسیم میشوند اثرشان میراتر از تغییرِ مستقیمِ دامنه است؛ دامنه بدونِ هیچ میانگینگیری، مستقیماً بیشینه را منعکس میکند.
5. کدام معیار به دادههای دورافتاده کمترین حساسیت را دارد؟
میانگین
دامنه
میانه
واریانس
پاسخنامهی تحلیلی
میانه فقط به رتبهٔ دادهها وابسته است، نه مقدار دقیق آنها؛ به همین دلیل نسبت به دادههای دورافتاده کمترین حساسیت را دارد. میانگین و دامنه مستقیماً از مقدار عددی دادهها (از جمله دورافتادهها) استفاده میکنند و بسیار حساساند؛ واریانس با بهتوانرساندن انحرافها، این حساسیت را حتی تشدید میکند. پاسخِ درست «میانه» است. تلهٔ تستی: «دامنه» بیشترین حساسیت را به دورافتاده دارد (چون فقط به دو دادهی انتها وابسته است)، نه کمترین؛ این دو را با هم اشتباه نگیرید.
6. برای دادههای مثبت، ضریب تغییرات بیانگر چیست؟
میانگین مطلق دادهها
پراکندگی نسبی
فاصله میان چارکی
نسبت بیشینه به کمینه
پاسخنامهی تحلیلی
ضریب تغییرات (CV=σ/xˉ) پراکندگی را نسبت به میانگین میسنجد و به همین دلیل «پراکندگی نسبی» دادهها را نشان میدهد؛ کاربرد اصلیاش مقایسهٔ پراکندگی مجموعههایی با میانگینهای متفاوت است. سایر گزینهها به تعریف میانگین مطلق، فاصلهٔ میانچارکی، یا نسبت بیشینهبهکمینه اشاره دارند که هیچکدام تعریف CV نیستند. تلهٔ تستی: CV را با دامنه یا IQR اشتباه نگیرید؛ تفاوت کلیدی CV این است که یک عدد بیبعد (نسبی) است، نه یک فاصلهٔ خام.
7. اگر xˉ=20 و σ=4 باشد، ضریب تغییرات برابر است با:
5%
20%
25%
80%
پاسخنامهی تحلیلی
ضریب تغییرات از فرمول CV=σ/xˉ به دست میآید: CV=4/20=0.2=20%. سایر گزینهها («5%»، «25%»، «80%») از معکوسکردنِ کسر یا محاسبهٔ نادرستِ نسبت ناشی میشوند. پاسخِ درست «20%» است. تلهٔ تستی: CV همیشه انحراف معیار تقسیمبر میانگین است (σ/xˉ)، نه میانگین تقسیمبر انحراف معیار؛ معکوسکردنِ این نسبت خطای رایج است.
8. اگر P(A)=0.4 و P(B)=0.7 و A و B مستقل باشند، P(A∩B) برابر است با:
0.28
0.11
0.3
0.7
پاسخنامهی تحلیلی
چون A و B مستقلاند، P(A∩B)=P(A)×P(B)=0.4×0.7=0.28. سایر گزینهها («0.11»، «0.3»، «0.7») از تفریق یا جمعِ نادرستِ دو احتمال، یا تکرار یکی از مقادیرِ دادهشده، به دست میآیند. پاسخِ درست «0.28» است. تلهٔ تستی: استقلال یعنی ضربِ مستقیمِ دو احتمال، نه جمع یا تفریق آنها با هم.
9. اگر Q1=12 و Q3=20 باشد، دامنه میانچارکی برابر است با:
32
8
10
12
پاسخنامهی تحلیلی
دامنهٔ میانچارکی از تفاضل مستقیم دو چارک به دست میآید: IQR=Q3−Q1=20−12=8. سایر گزینهها («32»، «10»، «12») از جمعِ دو چارک یا نوشتنِ نادرستِ یکی از آنها ناشی میشوند. پاسخِ درست «8» است. تلهٔ تستی: IQR همیشه تفاضل Q3−Q1 است، نه مجموع آنها؛ جمعکردن بهجای تفریق، خطای رایج این سؤال است.
10. اگر برای دادهای CV برابر 10% باشد و میانگین 50، انحراف معیار برابر است با:
5
10
0.5
15
پاسخنامهی تحلیلی
از فرمولِ CV=σ/xˉ، داریم σ=CV×xˉ=0.10×50=5. سایر گزینهها («10»، «0.5»، «15») از جایگذاریِ نادرست در فرمول یا اشتباه در تبدیلِ درصد به کسر ناشی میشوند. پاسخِ درست «5» است. تلهٔ تستی: هنگامِ حلکردنِ فرمولِ CV برایِ σ، باید CV را ابتدا از درصد به کسر تبدیل کرد (10%=0.10)، نه عددِ 10 را مستقیماً در میانگین ضرب کرد.